Blog

---

Πέμπτη 01 Απριλίου 1999 

---

Δορυφορικό Συμπόσιο

• «Παχυσαρκία & Διαβήτης. Νεότερα Δεδομένα».
• «Παχυσαρκία & Διαβήτης»
• «Ο ρόλος της Ορλιστάτης στην αντιμετώπιση του Διαβήτη Τύπου 2»
• «Η επίδραση της Ορλιστάτης στους παράγοντες κινδύνου στον παχύσαρκο διαβητικό»

---

Παρασκεύη 02 Απριλίου 1999

---

Δορυφορικό Συμπόσιο

«Ο ψυχικός κόσμος του διαβητικού ασθενή»

• «Η Κατάθλιψη στο Διαβήτη. Σύμπτωση ή επιπλοκή ; »
• «Επιδημιολογία της κατάθλιψης και του άγχους στους διαβητικούς ασθενείς. Παθοφυσιολογία των διαβητικών σε σχέση με τις αδρενεργικές λειτουργίες»
• «Σχέση γιατρού-αρρώστου σαν θεραπευτικό εργαλείο στο Διαβήτη.»
• «Χρόνιες Επιπλοκές του Σακχαρώδη Διαβήτη και ο ψυχικός κόσμος του ασθενή»
• «Φαρμακευτική Προσέγγιση των διαβητικών Ασθενών με Άγχος και Κατάθλιψη.»

Εναρκτήρια Διάλεξη

«Κριτήρια ταξινόμησης και διάγνωση του Σακχαρώδη Διαβήτη. Νεότερα δεδομένα»

Διάλεξη

« Είναι ο Σακχαρώδης Διαβήτης νόσος της περιγεννητικής ή βρεφικής ηλικίας;»

Στρογγυλό Τραπέζι

– «Σακχαρώδης Διαβήτης & Σεξουαλική Δυσλειτουργία»

• «Η Ενδονοκρινολογική άποψη»
• «Η Νευροψυχιατρική άποψη»
• «Η Ουρολογική άποψη»
• «Η σεξουαλική δυσλειτουργία στη γυναίκα με Σακχαρώδη Διαβήτη»

Εξειδικευμένες Συζητήσεις

 «Κώματα στο Σακχαρώδη Διαβήτη»
 «Πρακτική Προσέγγιση αρρώστου με Διαβητικό Πόδι»
 «Θεραπεία στο Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2»

Δορυφορικό Συμπόσιο

«Διαβητική Δυσλιπιδαιμία : Νεώτερες Φαρμακευτικές Προσεγγίσεις»

Εναρκτήριες Παρατηρήσεις

 «Παθοφυσιολογία της Διαβητικής Δυσλιπιδαιμίας»
 «Η Διαβητική Δυσλιπιδαιμία ως Παράγοντας Κινδύνου Σ.Ν.»
 «Θεραπευτική Αντιμετώπιση της Διαβητικής Δυσλιπιδαιμίας»
 «Διαβητική Δυσλιπιδαιμία και Σ.Ν. : Ο Ρόλος της Ατορβαστατίνης (των νεοτέρων στατινών) στους Ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2»

---

Σάββατο 03 Απριλίου 1999

---

Στρογγυλό Τραπέζι

? «Σακχαρώδης Διαβήτης και Καρδιά»

• «Παράγοντες κινδύνου στην ανάπτυξη Στεφανιαίας Νόσου. Ο Ρόλος της Υπεργλυκαιμίας»
• «Διαγνωστική προσέγγιση του διαβητικού καρδιολογικού ασθενούς»
• «Θεραπευτική αντιμετώπιση ισχαιμικών συμβαμάτων. Ο ρόλος της παρεμβατικής καρδιολογίας»
• «Πρωτογενείς και δευτερογενείς προληπτικές στρατηγικές για την Στεφανιαία Νόσο στο Σακχαρώδη Διαβήτη»

Διάλεξη

 «Ιώσεις και Σακχαρώδης Διαβήτης»

Διάλεξη

? «Ανεπίγνωστη Υπογλυκαιμία»

Στρογγυλό Τραπέζι

• «Διαβητικό Πόδι»
• «Αιτιοπαθέγενεια νευροτροφικού έλκους και λοιμώξεις »
• «Αιτιοπαθέγενεια και θεραπεία ισχαιμικού έλκους»
• «Κλινική εικόνα και πρόληψη»
• «Θεραπεία νευροτροφικού έλκους & μελλοντικές εξελίξεις»

Αρεταίειος Διάλεξη

 «Συμπεράσματα της Βρεττανικής προοπτικής μελέτης για το Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2 (UKPDS)»

Εξειδικευμένες Συζητήσεις

 «Διατροφή και Διαβήτης»
 «Σακχαρώδης Διαβήτης και Υπέρταση»
 «Σακχαρώδης Διαβήτης και Λιπίδια»
 «Σακχαρώδης Διαβήτης και Κύηση»

---

Κυριακή 04 Απριλίου 1999

---

Εξειδικευμένη Συζήτηση

 «Η σημασία της Διαβητολογικής Ομάδας στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα του Σακχαρώδη Διαβήτη »
Στρογγυλό Τραπέζι

 «Το παρόν και το μέλλον στην αντιμετώπιση του Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1»

• «Χορήγηση ινσουλίνης με αντλίες»
• «Μεταμόσχευση παγκρέατος»
• «Μεταμόσχευση νησιδίων του Langerhans»
• «Είναι δυνατή η πρόληψη του Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1»
• «Νέα γνώση για τον Σακχαρώδη Διαβήτη. Ποιότητα ή ποσότητα;»

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17 ΜΑΡΤΙΟΥ
Ελεύθερες Ανακοινώσεις

---

– Μακροχρόνια μελέτη σύγκρισης ελαιόλαδου με ηλιέλαιου σε διαβητικά άτομα τύπου 2.
– Διατροφή, δυσλιπιδαιμίες, και δυσανεξία στη γλυκόζη σαν παράγοντες κινδύνου θνησιμότητος στο γενικό πληθυσμό.
– Η επίδραση της διαβητικής δίαιτας στις διατροφικές συνήθειες της οικογένειας του διαβητικού ατόμου.
– Τα επιδεκτικά μόρια HLA-DQ για το σακχαρώδη διαβήτη τύπου Ι έχουν διαφορετικά δομικά χαρακτηριστικά από τα προστατευτικά μόρια.
– Ανίχνευση αυτοαντιγόνων από ορούς νεοδιαγνωσθέντων διαβητικών ατόμων σε κύτταρα της β-νησιδοκυτταρικής σειράς INS-1.
– Μελέτη έκκρισης της ινσουλίνης σε μέλη οικογενειών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου II. 

Στρογγυλό Τραπέζι
– ‘Υπέρταση και υπερλιπιδαιμία στο σακχαρώδη διαβήτη’
– Υπερλιπιδαιμία στο σακχαρώδη διαβήτη
– Υπέρταση στο σακχαρώδη διαβήτη
– Υπέρταση και σακχαρώδης διαβήτης στην εγκυμοσύνη και στην τρίτη ηλικία.

Ελεύθερες Ανακοινώσεις

– Συγκριτική μελέτη της φαρμακοδυναμικής δράσης της γλιμεπιρίδης και της γλιβενκλαμίδης μετά από ενδοφλέβια χορήγηση σε υγιείς εθελοντές.
– Μεταβολές στη διάθεση γλυκόζης μετά από βραχυχρόνια χορήγηση’
D-Fenfluramine σε παχύσαρκες διαβητικές τύπου 2.
– Δοκιμασία τριήμερης φόρτισης με Mg για την έμμεση εκτίμηση της ενδοκυττάριας επάρκειας Mg σε διαβητικούς.
– Δείκτης κωνικότητας (Conicity Index) σε ομάδα νεαρών γυναικών & σχέσεις με την ινσουλίνη πλάσματος και την αρτηριακή πίεση.
– Η οστική πυκνότητα στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ.

---

ΣΑΒΒΑΤΟ 18 ΜΑΡΤΙΟΥ
Ελεύθερες Ανακοινώσεις

---

– Η σημασία της προφυλακτικής χορήγησης ινσουλίνης στο «Διαβήτη εγκυμοσύνης» (ΔΕ).
– Προγραμμα Η/Υ για την παρακολούθηση διαβητικών εγκύων γυναικών στο εξωτερικό ιατρείο.
– Μελέτη της επιδημιολογίας του νεανικού σακχαρώδη διαβήτη στην Ελλάδα.
– Λιποπρωτεΐνη α (LPa) στον ορό παιδιών με ινσουλινοεξαρτώμενο σακχαρώδη διαβήτη.
– Εκτίμηση της μη μυδριατικής οφθαλμικής κάμερας και της βυθοσκόπησης χωρίς μυδρίαση στη διάγνωση της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας.
– Παραγωγική διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια στον διαβήτη τύπου Ι. Συχνότης, παράγοντες κινδύνου. 

Διάλεξη

– Από την παχυσαρκία στον σακχαρώδη διαβήτη’

Διάλεξη

– Οι υδατάνθρακες στη διατροφή του διαβητικού’

Συζήτηση των posters

– Διατροφικές συνήθειες ατόμων με μη-ινσουλινοεξαρτώμενο σακχαρώδη διαβήτη.
– Μετασιτιακή γλυκαιμία μετά από εφ’άπαξ ή επανειλημμένη λήψη οσπρίων.
– Τα αποτελέσματα της χορήγησης D-Φενφλουραμίνης σε παχύσαρκους διαβητικούς τύπου ΙΙ.
– Αποτελεσματικότητα 12μηνης θεραπείας με tolrestat, ασθενών με συμπτωματική διαβητική νευροπάθεια.
– Τα αποτελέσματα χορήγηση τολρεστάτης σε ασθενείς μα διαβητική νευροπάθεια.
– Διεύρυνση και αντιμετώπιση διαβητικού ποδιού.
– Επιπολασμός χρόνιας περιφερικής διαβητικής νευροπάθειας και ελκών σε διαβητικούς ασθενείς ηλικίας 18-70 ετών : πληθυσμιακή μελέτη
– Σεξουαλικά προβλήματα σε διαβητικούς άνδρες
– Η αξιοπιστία των στοιχείων του ιατρικού πιστοποιητικού θανάτου στην αξιολόγηση των θανάτων από σακχ. διαβήτη και των επιπλοκών του στην επαρχία Ρόδου κατά τη δεκαετία 1981-1990.

α.«Αντίλογοι»
– Ενότης Ι. Εντατικοποιημένη θεραπεία με ινσουλίνη στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.
– Ενότης ΙΙ. Συνδυασμός ινσουλίνης με χάπια

β. Συνάντηση με τους ειδικούς
«Ο διαβητικός στο χειρουργείο»

Συζήτηση των posters

– Ο συνδυασμός ινσουλίνης (Ι) και μετφορμίνης (ΜΕΤ) βελτιώνει τη μεταβολική ρύθμιση των διαβητικών τύπου ΙΙ, με σύνδρομο «Χ».
– Τα επίπεδα γλυκόζης πλάσματος σαν προγνωστικός παράγων κινδύνου σε ασθενείς με οξύ έμφραγμα τουμυοκαρδίου.
– Παράγοντες κινδύνου για ΣΝ στη μικρολευκωματινουρία & Εκτίμηση των επιπτώσεων στην καρδιακή λειτουργία
– Ισχαιμική καρδιοπάθεια στο ΣΔ τύπου 2 και συσχέτιση της με τη μικρολευκωματινουρία
– Η Lp(a) ως παράγων κινδύνου για έμφραγμα του μυοκαρδίου σε τύπου 2 διαβητικούς ασθενείς.
– Λιποπρωτεΐνη α του ορού σε IDDM με φυσιολογική και αυξημένη απέκκριση λευκωματίνης.
– Κλινικο-επιδημιολογικό και αγγειογραφικό profil διαβητικών ασθενών με στεφανιαία νόσο.
– Οφθαλμολογικές παθήσεις και εκδηλώσεις στο διαβητικό πληθυσμό.
– Συσχέτιση διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας και λιποπρωτεΐνης-α στο ΣΔ τύπου 2.
– Διαβητική νεφροπάθεια και παράμετροι περιοδικής 24ωρης καταγραφής Α.Π. σε διαβητικούς τύπου Ι.

Συζήτηση των posters

– Ανοσογενετική μελέτη σακχαρώδους διαβήτη κυήσεως
– Το BMI και το W/H ratio σε διαβητικά άτομα τύπου ΙΙ και υγιείς μάρτυρες και συσχέτιση αυτών με το λιπιδαιμικό profile
– Ρόλος ινσουλινοαντοχής στην ανάπτυξη παθολογικής ανοχής γλυκόζης και σακχαρώδους διαβήτου επί κιρρώσεως.
– Η μειωμένη αντίληψη υπογλυκαιμίας σε ινσουλινοθεραπευόμενους διαβητικούς
– Το επίπεδο της ρύθμισης της γλυκόζης στο διαβητικό πληθυσμό μικρής επαρχιακής πόλης.
– Συσχέτιση επιπέδων ινσουλίνης με στεροειδή του φύλου σε άρρενες με ινσουλινοανεξάρτητο σακχαρώδη διαβήτη.
– Συσχέτιση ενδοθυλίνης ούρων και κορτιζόλης ούρων σε άτομα μεινσουλινοεξαρτώμενο σακχαρώδη διαβήτη.
– Η συχνότητα του μεταβολικού συνδρόμου Χ σε ασθενείς με σύνδρομο αποφρακτικών απνοιών στον ύπνο.
– Η δοκιμασία ανοχής γλυκόζης σε ασθενείς με σύνδρομο αποφρακτικών απνοιών στον ύπνο.
– Ανοχή γλυκόζης και ινσουλινική ανταπόκριση σε ασθενείς με ομόζυγο β-μεσογειακή αναιμία
– Η επίδραση του χρόνου φύλαξης στη σταθερότητα δειγμάτων αίματος για τον προσδιορισμό της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης με τη μέθοδο υψηλής πίεσης υγρής χρωματογραφίας (HPLC).

Στρογγυλό Τραπέζι

– «Υπογλυκαιμία»

Αρεταίειος Διάλεξη

“Insulin resistance-1995”

---

ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΜΑΡΤΙΟΥ
Ελεύθερες Ανακοινώσεις

---

– Νεφρικές, μεταβολικές και ορμονικές μεταβολές μετά από χορήγηση λευκωμάτων τροφής διαφορετικής προέλευσης σε νορμοτασικούς, μη πρωτεϊνουρικούς, ινσουλινοεξαρτώμενους διαβητικούς (ΙΕΣΔ) ασθενείς.
– Ανενεργός ρενίνη και διαβητική νεφροπάθεια
– Σύστημα αντιμεταφοράς Νατρίου-Λιθίου (Na+ / Li+ ΣΑ) και ενδογενείς ουσίες παρόμοιες με διγοξίνη (DLIS) σε διαβητικές και μη διαβητικές γυναίκες με αρτηριακή υπέρταση κατά την κύηση (ΑΥΚ) και στους γονείς τους.
– Επίδραση της ενδογενούς υπερινσουλιναιμίας στα επίπεδα της αρτηριακής πιέσεως και τη νεφρική απέκκριση νατρίου και καλίου.
– Διαταραχές μηχανισμού πήξεως και ινωδόλυσης στη στεφανιαία νόσο στο Σακχ.Διαβήτη.
– Δείκτες κατανομής σωματικού λίπους : όρια εμφάνισης υπερινσουλιναιμίας και ινσουλινοαντοχής.

Διάλεξη

– «Ρύθμιση του σακχαρώδη διαβήτη και χρόνιες επιπλοκές»

Συμπόσιο

– «Μεταμοσχεύσεις παγκρέατος»

-Εισαγωγή & προβληματισμοί
-Φυσιολογική & παθολογική λειτουργία της ενδοκρινούς μοίρας του παγκρέατος.
Το ζητούμενο με τη μεταμόσχευση
-Δυνατότητες & όρια της ανοσολογίας
-Ενδείξεις & αποτελέσματα της τμηματικής μεταμόσχευσης του παγκρέατος.
– Μεταμόσχευση νησιδίων. Πειραματισμός ή η λύση του προβλήματος ;
-Λοιμώξεις, σακχαρώδης διαβήτης και παγκρεατική μεταμόσχευση.

---

ΔΟΡΥΦΟΡΙΚΑ ΣΥΜΠΟΣΙΑ

---

 

Α. Πέμπτη 16 Μαρτίου 1995

Ι. « Αντιμετώπιση παχύσαρκου διαβητικού Τύπου ΙΙ»  

ΙΙ. «Έγκαιρη διάγνωση χρόνιων επιπλοκών»

 

Β. Παρασκευή 17 Μαρτίου 1995

«Διαβητική νευροπάθεια»  

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

(Σάββατο 18 Μαρτίου 1995, Ξεν. Χανδρή, Λ. Συγγρού 385 Αθήνα)  

Α. «Ινσουλινοθεραπεία»
Β. «Ο ρόλος του νοσηλευτή στο Σακχαρώδη Διαβήτη»
Γ. « Ο ρόλος των γονέων στην καλύτερη ρύθμιση του Σακχαρώδη Διαβήτη»
Δ. «Δίαιτα στη Διαβητική νεφροπάθεια.»

 

A randomized trial of therapies for type 2 diabetes and coronary artery disease.

BARI 2D Study Group Collaborators.

N Engl J Med 2009; 360(24): 2503-15.

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης: Αναστασία Θανοπούλου

Anatomy of health effects of Mediterranean diet: Greek EPIC prospective cohort study.

Trichopoulou A, Bamia C, Trichopoulos D.

BMJ 2009; 338: b2337. doi: 10.1136/bmj.b2337

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης: Αναστασία Θανοπούλου

 

Effect of intensive control of glucose on cardiovascular outcomes and death in patients with diabetes mellitus: a meta-analysis of randomised controlled trials.

Kausik K Ray, Sreenivasa Rao Kondapally Seshasai, Shanelle Wijesuriya, Rupa Sivakumaran, Sarah Nethercott, David Preiss, Sebhat Erqou, Naveed Sattar.

Lancet 2009; 373: 1765–72

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης: Αναστασία Θανοπούλου

 

Consistency With the DASH Diet and Incidence of Heart Failure.

Emily B. Levitan, Alicja Wolk, Murray A. Mittleman.

Arch Intern Med. 2009; 169:851-857.

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης: Αναστασία Θανοπούλου

Υπόθεση: Η δίαιτα DASH (Dietary Approaches to Stop Hypertension, DASH), μειώνει αποτελεσματικά την αρτηριακή πίεση. Η σχέση ανάμεσα στη διατροφή σύμφωνα με το πρότυπο DASH και στον κίνδυνο στεφανιαίας νόσου και αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου έχει εξεταστεί σε μελέτες παρατήρησης, που έδειξαν διαφορετικά κατά περίπτωση αποτελέσματα. Υποθέσαμε ότι η διατροφή σύμφωνα με το πρότυπο DASH σχετίζεται με μικρότερη επίπτωση καρδιακής ανεπάρκειας.

Μέθοδοι: Σχεδιάστηκε μια προοπτική μελέτη παρατήρησης στα πλαίσια της Σουηδικής πληθυσμιακής μελέτης μαστογραφίας, με 36019 γυναίκες ηλικίας 48 έως 83 ετών χωρίς καρδιακή ανεπάρκεια, σακχαρώδη διαβήτη ή έμφραγμα μυοκαρδίου κατά την ένταξη. Η δίαιτα αξιολογήθηκε με ερωτηματολόγια συχνότητας κατανάλωσης διαφόρων τροφίμων. Η συμμόρφωση ως προς το πρότυπο DASH εκτιμήθηκε με τέσσερις βαθμολογημένες κλίμακες. Στην πρώτη βαθμολογείτο η κατανάλωση των συστατικών του προτύπου DASH. Στις άλλες τρεις βαθμολογείτο η κατανάλωση τροφίμων με βάση διατροφικές κατευθυντήριες οδηγίες. Χρησιμοποιήθηκαν αναλογικά τυχαιοποιημένα μοντέλα για να υπολογίσουν τα ποσοστά της καρδιακής ανεπάρκειας που οδήγησε σε νοσηλεία ή θάνατο, όπως καθορίστηκαν από τις εγγραφές στα νοσήλεια και τα πιστοποιητικά θανάτου στη Σουηδία από 1 Ιανουαρίου 1998 έως 31 Δεκεμβρίου 2004.

Αποτελέσματα: Στα 7 χρόνια παρακολούθησης, 443 γυναίκες ανέπτυξαν καρδιακή ανεπάρκεια. Γυναίκες που ανήκαν στο ανώτερο τεταρτημόριο της κλίμακας που αντιστοιχούσε στα προϊόντα του διατροφικού προτύπου DASH παρουσίασαν κατά 37% μικρότερο ποσοστό εμφάνισης καρδιακής ανεπάρκειας αφού έγινε προσαρμογή για ηλικία, φυσική δραστηριότητα, θερμιδική πρόσληψη, μορφωτικό επίπεδο, οικογενειακό ιστορικό εμφράγματος μυοκαρδίου, κάπνισμα, λήψη θεραπείας ορμονικής υποκατάστασης μετά την εμμηνόπαυση, μοναχική διαβίωση, αρτηριακή υπέρταση, υπερλιπιδαιμία, δείκτη μάζας σώματος και εμφάνιση εμφράγματος μυοκαρδίου. Οι λόγοι συχνοτήτων (95% διαστήματα εμπιστοσύνης) στα τεταρτημόρια ήταν 1 (αναφοράς), 0,85 (0,66-1,11), 0,69 (0,54-0,88), και 0,63 (0,48-0,81), p < 0,001. Το ίδιο παρατηρήθηκε και για τη βαθμολόγηση με βάση τις κατευθυντήριες οδηγίες διατροφής.

Συμπέρασμα: Στον μελετηθέντα πληθυσμό, διατροφή σύμφωνα με το πρότυπο DASH σχετίζονται με μικρότερα ποσοστά καρδιακής ανεπάρκειας.

Prospective Studies Collaboration. Body-mass index and cause-specific mortality in 900 000 adults: collaborative analyses of 57 prospective studies

Lancet 2009; 373: 1083–96

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης: Αναστασία Θανοπούλου

Οι συσχετίσεις του ΔΜΣ με την ολική και την ειδική θνησιμότητα μπορούν να εκτιμηθούν καλύτερα μέσω μακροχρόνιων προοπτικών μελετών μεγάλου αριθμού ατόμων. Η Prospective Studies Collaboration είχε σκοπό να διερευνήσει αυτές τις συσχετίσεις, χρησιμοποιώντας δεδομένα από πολλές μελέτες. Έγιναν συσχετίσεις μεταξύ του ΔΜΣ κατά την ένταξη και της θνησιμότητας σε 57 προοπτικές μελέτες με 894.576 συμμετέχοντες, κυρίως στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρειο Αμερική (61% [n=541.452] άνδρες, μέση ηλικία κατά την ένταξη 46 [SD 11] έτη, διάμεσο έτος ένταξης 1979 [IQR 1975–85], μέσο ΔΜΣ 25 [SD 4] kg/m²). Οι συσχετίσεις έγιναν μετά από εξομοίωση ως προς ηλικία, φύλο, κάπνισμα και μελέτη προέλευσης. Εξαιρέθηκαν τα 5 πρώτα χρόνια της παρακολούθησης, με σκοπό τον περιορισμό εμφάνισης αντίστροφων συσχετίσεων. Έτσι έμειναν 66.552 θάνατοι από γνωστή αιτία κατά τη μέση διάρκεια παρακολούθησης 8 (SD 6) ετών. Η μέση ηλικία θανάτου ήταν 67 [SD 10] έτη. Σημειώθηκαν 30.416 θάνατοι αγγειακής αιτιολογίας, 2.070 θάνατοι διαβητικής, νεφρικής ή ηπατικής αιτιολογίας, 22. 592 θάνατοι νεοπλασματικής αιτιολογίας, 3.770 θάνατοι που αποδόθηκαν στο αναπνευστικό και 7704 θάνατοι άλλης αιτιολογίας. Η θνησιμότητα ήταν χαμηλότερη για άτομα αμφοτέρων των φύλων που είχαν ΔΜΣ 22,5–25 kg/m². Πάνω από αυτό το όριο, παρατηρήθηκαν θετικές συσχετίσεις μεταξύ συγκεκριμένων αιτίων θανάτων και δεν παρατηρήθηκε αρνητική συσχέτιση με καμία αιτία θανάτου. Οι κίνδυνοι θνησιμότητας που αποδόθηκαν στον υπερβάλλοντα ΔΜΣ και στο κάπνισμα ήταν αθροιστικοί. Κάθε αύξηση του ΔΜΣ κατά 5 kg/m² συσχετιζόταν κατά μέσο όρο με περίπου 30% υψηλότερη γενική θνησιμότητα (hazard ratio ανά 5 kg/m² [HR] 1,29 [95% CI 1,27–1,32]): 40% για θανάτους αγγειακής αιτιολογίας (HR 1,41 [1,37–1,45]) 60–120% για θανάτους διαβητικής, νεφρικής ή ηπατικής αιτιολογίας (HRs 2,16 [1,89–2,46], 1,59 [1,27–1,99] και 1,82 [1,59–2,09], αντίστοιχα); 10% για θανάτους νεοπλασματικής αιτιολογίας (HR 1,10 [1,06–1,15]), και 20% για θανάτους που αποδόθηκαν στο αναπνευστικό και για θανάτους άλλης αιτιολογίας (HRs 1,20 [1,07–1,34] και 1,20 [1,16–1,25], αντίστοιχα). Κάτω από το όριο ΔΜΣ 22,5–25 kg/m², ο ΔΜΣ παρουσίαζε αρνητική συσχέτιση με τη γενική θνησιμότητα, κυρίως εξαιτίας της ισχυρής αρνητικής συσχέτισης με τις αναπνευστικές νόσους και τον καρκίνο του πνεύμονα. Αυτές οι αρνητικές συσχετίσεις ήταν σημαντικά ισχυρότερες για καπνιστές παρά για μη καπνιστές, παρότι η χρήση καπνού ανά καπνιστή δεν διέφερε ιδιαιτέρως ανά κατηγορία ΔΜΣ.
Ερμηνεία των αποτελεσμάτων: Παρότι άλλα ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά (πχ, η περίμετρος της μέσης, ο λόγος περιμέτρων μέσης προς ισχία) θα μπορούσαν να δώσουν επιπλέον πληροφορίες, συμπληρωματικές μ’ αυτές που δίνει ο ΔΜΣ, ο ΔΜΣ είναι από μόνος του ισχυρός προγνωστικός παράγοντας της γενικής θνησιμότητας τόσο όταν υπερβαίνει όσο και όταν υπολείπεται του ιδανικού των περίπου 22,5–25 kg/m². Η βαθμιαία μεγαλύτερη θνησιμότητα για άτομα με ΔΜΣ πάνω από αυτό το όριο οφείλεται κυρίως σε αγγειακή νόσο και η συσχέτιση είναι μάλλον αιτιολογική. Σε όρια ΔΜΣ 30–35 kg/m², η διάμεση επιβίωση μειώνεται κατά 2–4 έτη, στα 40–45 kg/m², η διάμεση επιβίωση μειώνεται κατά 8–10 έτη (μελιωση συγκρίσιμη μ’ αυτήν που αποδίδεται στο κάπνισμα). Η επιπλέον θνησιμότητα που παρατηρείται για ΔΜΣ μικρότερο του 22,5 kg/m² αποδίδεται κυρίως σε νόσους σχετιζόμενες με το κάπνισμα και δεν δύναται να ερμηνευτεί πλήρως.

Σχόλιο μεταφραστή: Ουδέν! «Οι παχέες σφόδρα κατά φύσιν ταχυθάνατοι γίγνονται μάλλον των ισχνών». Ιπποκράτους Αφορισμοί

Li J, White J, Guo L, Zhao X, Wang J, Smart EJ, Li XA.

Salt Inactivates Endothelial Nitric Oxide Synthase in Endothelial Cells.

J Nutr 2009; Jan 28. [Epub ahead of print]

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης: Αναστασία Θανοπούλου
 

Τα άτομα που καταναλώνουν πολύ αλάτι ή εμφανίζουν ιδιοπαθή υπέρταση παρουσιάζουν κατά 1-4 mmol/L υψηλότερα επίπεδα νατρίου στο πλάσμα. Στην παρούσα μελέτη χρησιμοποιήθηκαν 3 μέθοδοι για να διαπιστωθεί το κατά πόσον αυτή καθαυτή η μικρή αύξηση της συγκέντρωσης του νατρίου τροποποιεί τη δραστηριότητα της συνθετάσης του νιτρικού οξειδίου του ενδοθηλίου (endothelial nitric oxide synthase, eNOS)  και συμβάλλει στην υπέρταση. Μετρώντας άμεσα τη δραστηριότητα της NOS σε ενδοθηλιακά κύτταρα αορτής βοοειδών δείχθηκε ότι 5-mmol/L αύξηση στη συγκέντρωση νατρίου (από 137 έως 142 mmol/L) προκάλεσε 25% μείωση στη δραστηριότητα της NOS, και μάλιστα κατά εξαρτώμενο από τη συγκέντρωση τρόπο. Η δραστηριότητα της NOS μειώθηκε κατά 25, 45, και 70%, με αύξηση του NaCl κατά 5, 10, και 20 mmol/L αντίστοιχα. Η ανασταλτική επίδραση του αλατιού στη δραστηριότητα της eNOS επιβεβαιώθηκε με τη χρήση κυττάρων ωοθήκης κινεζικού επίμυα που εκφράζουν eNOS. Η δραστηριότητα της eNOS έμενε ανεπηρέαστη με την παρουσία ίσων milliosmol μαννιτόλης, γεγονός που αποκλείει την ύπαρξη φαινομένου σχετικού με την ωσμωτικότητα. Με τη χρήση μεθόδου ex vivo αορτικής αγγειογένεσης, δείχθηκε ότι το αλάτι παραβλάπτει τον εξαρτώμενο από το NO πολ/σμό των ενδοθηλιακών κυττάρων. Με άμεση μέτρηση των μεταβολών της αρτηριακής πίεσης που παρατηρούνται ως απάντηση στην έγχυση άλατος, παρατηρήθηκε οξεία αύξηση της πίεσης κατά εξαρτώμενο από τη συγκέντρωση του άλατος τρόπο. Συμπερασματικά, τα ευρήματα της μελέτης δείχνουν ότι η eNOS είναι ευαίσθητη στις μεταβολές της συγκεντρώσεως νατρίου. Αυτή η προκαλούμενη από το αλάτι μείωση της δημιουργίας NO στα ενδοθηλιακά κύτταρα μπορεί να συμβάλλει στην ανάπτυξη υπέρτασης.

Σχόλιο μεταφραστή: Πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη τόσο για τον ιδιαίτερο σχεδιασμό της όσο και για τα ευρήματά της που δείχνουν άλλο ένα πιθανό δρόμο συσχέτισης του άλατος με την υπέρταση. Δεν πρέπει ποτέ να αμφισβητούμε τη σημασία των κλινικών παρατηρήσεων ετών που συνδυάζουν δύο καταστάσεις μεταξύ τους (όπως εν προκειμένω τη σχέση άλατος-υπέρτασης) όταν οι μέχρι τώρα μελέτες αδυνατούν να καταδείξουν τους υποκείμενους μηχανισμούς. Μπορεί οι μελλοντικές να το καταφέρουν!
 

Evaluation of hospital glycemic control at US Academic Medical Centers.

Boord JB, Greevy RA, Braithwaite SS, Arnold PC, Selig PM, Brake H, Cuny J, Baldwin D.

J Hosp Med 2009; 4 :35-44.

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης: Αναστασία Θανοπούλου
 
Σκοπός της μελέτης ήταν να εκτιμηθεί η ποιότητα του γλυκαιμικού ελέγχου των νοσηλευομένων ασθενών στις Πανεπιστημιακές Κλινικές των ΗΠΑ. Πρόκειται για αναδρομική μελέτη που αφορούσε 1.718 ασθενείς που πήραν εξιτήριο από 37 Πανεπιστημιακές Κλινικές μεταξύ Ιουλίου και Σεπτεμβρίου 2004. Τα κριτήρια εισόδου των ασθενών στη μελέτη περιλάμβαναν: 2 συνεχόμενες τιμές γλυκόζης μέσα σε 24 ώρες >180 mg/dL ή θεραπεία με ινσουλίνη οποτεδήποτε κατά τη διάρκεια της νοσηλείας. Εκτιμήθηκαν οι μετρήσεις τιμών γλυκόζης 3 συνεχόμενων ημερών της νοσηλείας, η αντιδιαβητική θεραπεία και πρόσθετα κλινικά και εργαστηριακά χαρακτηριστικά των ασθενών. Το 79% των ασθενών είχε γνωστό ιστορικό διαβήτη και στο 84.6% των ασθενών χορηγήθηκε ινσουλίνη. Η διάμεση τιμή γλυκόζης ήταν σημαντικά μικρότερη στους ασθενείς που νοσηλεύονταν σε ΜΕΘ σε σύγκριση με όσους νοσηλεύονταν σε κοινό θάλαμο ή σε μονάδα ενδιάμεσης φροντίδας. Από τους νοσηλευόμενους σε ΜΕΘ ασθενείς, αυτοί που λάμβαναν ινσουλίνη ενδοφλέβια είχαν σημαντικά μικρότερη διάμεση τιμή γλυκόζης σε σύγκριση με όσους λάμβαναν ινσουλίνη υποδορίως. Μόνο το 25% των  νοσηλευομένων σε ΜΕΘ είχαν τιμή γλυκόζης στις 6 το πρωί <=110 mg/dL. Η εμφάνιση υπεργλυκαιμίας ήταν συχνό φαινόμενο. Το 50% όλων των ασθενών είχαν περισσότερες από 1 μετρήσεις γλυκόζης με τιμή >=180 mg/dL. Σοβαρή υπογλυκαιμία, (δηλαδή τιμή γλυκόζης <50 mg/dL) συνέβη στο 2.8% όλων των ημερών μέτρησης/ανθρώπων. Οι συγγραφείς καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι, παρά τη συχνή χρήση ινσουλίνης, ο γλυκαιμικός έλεγχος δεν ήταν βέλτιστος. Οι Πανεπιστημιακές Κλινικές έχουν τη δυνατότητα να βελτιώσουν τις παρεχόμενες φροντίδες προς τους ασθενείς με διαβήτη, ώστε να επιτυγχάνουν τους θεραπευτικούς στόχους για τους νοσηλευόμενους ασθενείς με διαβήτη που έχει θέσει η Αμερικανική Διαβητολογική Εταιρεία.

Σχόλιο μεταφραστή: Δυστυχώς η υπεργλυκαιμία στους νοσηλευόμενους ασθενείς, είτε αυτή αντικατοπτρίζει προυπάρχοντα γνωστό ή αδιάγνωστο διαβήτη είτε σχετίζεται με τη νοσηλεία αυτή καθαυτή είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Είναι γνωστό ότι η επιτυχής αντιμετώπισή της συνδυάζεται με καλύτερη βραχυχρόνια και μακροχρόνια πρόγνωση για τους ασθενείς, ανεξαρτήτως της παθήσεως για την οποία νοσηλεύονται. Δυστυχώς η πλημμελής αντιμετώπιση της υπεργλυκαιμίας στους νοσηλευόμενους ασθενείς είναι συχνό φαινόμενο, που συμβαίνει κυρίως γιατί η αντιμετώπιση της υπεργλυκαιμίας θεωρείται από τους θεράποντες ήσσονος σημασίας μπροστά στην βαρύτητα της υποκειμένης πάθησης του ασθενούς. Οι ασχολούμενοι με το διαβήτη έχουμε ευθύνη να καταδείξουμε στους συναδέλφους άλλων ειδικοτήτων τη σημασία της βέλτιστης αντιμετώπισης της υπεργλυκαιμίας για την έκβαση του ασθενούς.