Author: ΕΔΕ

Επιμέλεια: Ελένη Μάνθου

Thomas W. Martens, Jennal Johnson, Michelle L. Katz, Michael B. Davidson, Karen Schneck, Jie Xue, Xinyue Chang, Eyal Dassau

Diabetes & Metabolic Syndrome: Clinical Research & Reviews 19 (2025) 103266

https://doi.org/10.1016/j.dsx.2025.103266

Η συνεχής παρακολούθηση γλυκόζης (CGM) μπορεί να συμπληρώσει ή ενδεχομένως να αντικαταστήσει τη μέτρηση γλυκόζης νηστείας (FBG) για τη ρύθμιση της δόσης βασικής ινσουλίνης σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (T2D). Η παρούσα αναδρομική ανάλυση συνέκρινε τη ρύθμιση δόσης με βάση την CGM έναντι της FBG, χρησιμοποιώντας 7.354 ζεύγη δεδομένων FBG και τυφλής CGM από κλινική μελέτη σε 68 άτομα με T2D.

Βάσει φαρμακοκινητικών/φαρμακοδυναμικών προσομοιώσεων, η διάμεση τιμή των τριών χαμηλότερων τιμών CGM κατά τη διάρκεια μιας ώρας προ του χρονικού σημείου μέτρησης FBG (πρωινό ναδίρ) επιλέχθηκε ως βάση για τη ρύθμιση δόσης. Οι δόσεις βασικής ινσουλίνης καθορίστηκαν με τρεις αλγορίθμους (Canadian INSIGHT, Treat2Target, AT.LANTUS). Υπολογίστηκαν οι διαφορές απόλυτης/σχετικής προσαρμογής δόσης, οι μέσες απόλυτες σχετικές διαφορές και τα σφάλματα σχετικής δόσης μεταξύ των δόσεων με βάση την CGM και την FBG.

Το πρωινό ναδίρ ήταν ουσιαστικά ισοδύναμο με την FBG για τη ρύθμιση της βασικής ινσουλίνης σε όλους τους αλγορίθμους. Υπήρχε >90% πιθανότητα η απόλυτη διαφορά προσαρμογής δόσης να βρίσκεται εντός αποδεκτού εύρους. Οι μέσες απόλυτες σχετικές διαφορές ήταν γενικά χαμηλές, αν και υψηλότερες για τον αλγόριθμο Treat2Target. Τα σφάλματα σχετικής δόσης κυμαίνονταν κυρίως μεταξύ −10% και 10%, υποδεικνύοντας υψηλή συμφωνία μεταξύ των δόσεων CGM- και FBG-βασισμένων και χαμηλό κλινικό κίνδυνο.

Συμπερασματικά, η μελέτη αυτή δείχνει ότι το πρωινό ναδίρ μπορεί δυνητικά να χρησιμοποιηθεί ως υποκατάστατο της FBG για τη ρύθμιση βασικής ινσουλίνης σε ασθενείς με T2D.

Επιμέλεια: Ελένη Μάνθου

Sangmo Hong, Kyungdo Han, Kyung-Soo Kim, Cheol-Young Park

Cardiovascular Diabetology (2025) 24:288

https://doi.org/10.1186/s12933-025-02846-x

Οι αναστολείς του συστήματος ρενίνης–αγγειοτενσίνης–αλδοστερόνης (RAS) και οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου–γλυκόζης 2 (SGLT2) αποτελούν βασικές θεραπείες για τη διαβητική νεφροπάθεια. Παρά τη μελετημένη δράση τους, οι ανεξάρτητες και συνδυασμένες επιδράσεις τους στην τελικού σταδίου νεφρική νόσο (ESKD) και στη θνησιμότητα παραμένουν ασαφείς. Η παρούσα μελέτη αξιολογεί την επίδρασή τους, είτε μεμονωμένα είτε σε συνδυασμό, σε ασθενείς με διαβήτη και υπέρταση, όσον αφορά την εμφάνιση ESKD και τη συνολική θνησιμότητα.

Η ανάλυση βασίστηκε σε δεδομένα εθνικής κοόρτης από τη βάση υγείας της Κορέας, περιλαμβάνοντας 261.783 άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και υπέρταση κατά την περίοδο 2015–2017. Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες: (1) χωρίς RAS ή SGLT2 αναστολείς, (2) SGLT2 αναστολείς μόνο, (3) RAS αναστολείς μόνο και (4) συνδυαστική θεραπεία. Χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα Cox για την εκτίμηση των αναλογικών κινδύνων (HR) για ESKD, θνησιμότητα και τον συνδυασμένο δείκτη αυτών.

Σε μέσο διάστημα 5,38 ετών, 2.674 άτομα (1,02%) ανέπτυξαν ESKD και 20.866 (7,97%) απεβίωσαν. Η συνδυαστική θεραπεία παρουσίασε τη μεγαλύτερη μείωση κινδύνου για τον συνδυασμένο δείκτη [HR 0,68, 95% ΔΕ 0,56–0,82] και τη θνησιμότητα (HR 0,68, 95% ΔΕ 0,56–0,83). Οι SGLT2 αναστολείς μείωσαν επίσης τον συνδυασμένο δείκτη (HR 0,71, 95% ΔΕ 0,61–0,84) και τη θνησιμότητα (HR 0,68, 95% ΔΕ 0,57–0,81). Οι RAS αναστολείς παρουσίασαν μέτριες επιδράσεις στον συνδυασμένο δείκτη (HR 0,96, 95% ΔΕ 0,93–0,98) και στη θνησιμότητα (HR 0,94, 95% ΔΕ 0,91–0,97). Αξιοσημείωτο είναι ότι μόνο η συνδυαστική θεραπεία σχετίστηκε με χαμηλότερο κίνδυνο ESKD (HR 0,63, 95% ΔΕ 0,37–1,07), χωρίς όμως στατιστική σημαντικότητα. Οι SGLT2 αναστολείς συνέβαλαν σταθερά στη μείωση ESKD και θνησιμότητας, ενώ οι RAS αναστολείς ήταν ωφέλιμοι κυρίως σε χρήστες που δε λάμβαναν SGLT2 αναστολείς.

Συμπερασματικά, η συνδυαστική θεραπεία φαίνεται να παρέχει το μεγαλύτερο όφελος σε έκπτωση νεφρικής λειτουργίας και επιβίωση σε ασθενείς με ΣΔ και υπέρταση. Οι SGLT2 αναστολείς μεμονωμένα μείωσαν σημαντικά τη θνησιμότητα, ενώ οι RAS αναστολείς αντίστοιχα είχαν μέτρια επίδραση.

Επιμέλεια: Ελένη Μάνθου

Melanie J. Davies, Harpreet S. Bajaj, Christa Broholm, Astrid Eliasen, W. Timothy Garvey, Carel W. le Roux, Ildiko Lingvay, Christian Bøge Lyndgaard, Julio Rosenstock, Sue D. Pedersen

N Engl J Med 2025;393:648-59

DOI: 10.1056/NEJMoa2502082

Η καγριλιντίδη και η σεμαγλουτίδη έχουν τεκμηριωθεί ως αποτελεσματικές θεραπείες για την απώλεια βάρους όταν χορηγούνται μεμονωμένα, ωστόσο τα δεδομένα για τη συγχορήγησή τους (CagriSema) σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 παραμένουν περιορισμένα. Η παρούσα μελέτη διερεύνησε την αποτελεσματικότητα και ασφάλεια του συνδυασμού αυτού σε πληθυσμό ενηλίκων με παχυσαρκία και διαβήτη τύπου 2, περιλαμβάνοντας και υποομάδα με συνεχή καταγραφή γλυκόζης.

Πρόκειται για τυχαιοποιημένη, διπλά-τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη φάσης 3a, η οποία πραγματοποιήθηκε σε 12 χώρες. Συμπεριλήφθηκαν ενήλικες με δείκτη μάζας σώματος ≥27 kg/m² και γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη μεταξύ 7% και 10%. Οι συμμετέχοντες κατανεμήθηκαν σε αναλογία 3:1 να λάβουν εβδομαδιαία καγριλιντίδη–σεμαγλουτίδη (2,4 mg η καθεμία) ή εικονικό φάρμακο, σε συνδυασμό με παρέμβαση στον τρόπο ζωής, για συνολική διάρκεια 68 εβδομάδων. Κύρια καταληκτικά σημεία ορίστηκαν η ποσοστιαία μεταβολή του σωματικού βάρους και το ποσοστό ασθενών που πέτυχαν μείωση ≥5%. Δευτερεύοντα σημεία περιλάμβαναν γλυκαιμικούς δείκτες και αξιολογήσεις ασφάλειας.

Συνολικά τυχαιοποιήθηκαν 1206 ασθενείς (904 στην ομάδα παρέμβασης και 302 στην ομάδα ελέγχου). Στην εβδομάδα 68, η μέση μείωση βάρους στην ομάδα καγριλιντίδης–σεμαγλουτίδης ανήλθε σε −13,7% έναντι −3,4% στην ομάδα εικονικού φαρμάκου. Σημαντικά υψηλότερο ποσοστό ασθενών στην ομάδα παρέμβασης πέτυχε απώλεια ≥5%, ≥10%, ≥15% και ≥20% σωματικού βάρους (P<0,001 για όλες τις συγκρίσεις). Επιπλέον, το 73,5% των ασθενών της ομάδας CagriSema πέτυχε επίπεδα HbA1c ≤6,5% έναντι 15,9% της ομάδας ελέγχου. Οι συχνότερες ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν γαστρεντερικές, εμφανίστηκαν στο 72,5% έναντι 34,4% αντίστοιχα, και χαρακτηρίστηκαν ως ήπιες έως μέτριες και παροδικές.

Συμπερασματικά, η εβδομαδιαία συγχορήγηση καγριλιντίδης–σεμαγλουτίδης (2,4 mg έκαστη) οδήγησε σε σημαντική απώλεια σωματικού βάρους και βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου συγκριτικά με το εικονικό φάρμακο, με αποδεκτό προφίλ ασφάλειας. Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν τη θεραπευτική αξία του συνδυασμού στην αντιμετώπιση ενηλίκων με παχυσαρκία και σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.

Επιμέλεια: Ελένη Μάνθου

W.T. Garvey, M. Blüher, C.K. Osorto Contreras, M.J. Davies, E. Winning Lehmann, K.H. Pietiläinen, D. Rubino, P. Sbraccia, T. Wadden, N. Zeuthen, J.P.H. Wilding

N Engl J Med 2025;393:635-47

DOI: 10.1056/NEJMoa2502081

Η σεμαγλουτίδη σε εβδομαδιαία δόση 2,4 mg έχει ήδη αποδειχτεί αποτελεσματική στη μείωση του σωματικού βάρους και στη βελτίωση των καρδιαγγειακών δεικτών, ενώ η καγριλιντίδη στην ίδια δοσολογία έχει δείξει ενθαρρυντικά αποτελέσματα σε πρώιμες κλινικές δοκιμές. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα του συνδυασμού των δύο φαρμάκων (CagriSema) στην απώλεια βάρους σε άτομα με υπερβάλλον σωματικό βάρος και συννοσηρότητες ή με παχυσαρκία δεν είχε μέχρι πρόσφατα διερευνηθεί συστηματικά.

Στο πλαίσιο μιας πολυκεντρικής, τυχαιοποιημένης, διπλά-τυφλής μελέτης φάσης 3a διάρκειας 68 εβδομάδων, εντάχθηκαν ενήλικες χωρίς σακχαρώδη διαβήτη που είχαν δείκτη μάζας σώματος ≥30 kg/m² ή ≥27 kg/m² με τουλάχιστον μία επιπλοκή σχετιζόμενη με την παχυσαρκία. Οι συμμετέχοντες τυχαιοποιήθηκαν σε αναλογία 21:3:3:7 ώστε να λάβουν 1 ένεση εβδομαδιαία με συνδυασμό καγριλιντίδης–σεμαγλουτίδης (2,4 mg έκαστη), μόνο σεμαγλουτίδη (2,4 mg), μόνο καγριλιντίδη (2,4 mg) ή εικονικό φάρμακο. Όλες οι ομάδες έλαβαν επιπρόσθετα παρέμβαση στον τρόπο ζωής. Συνεκτιμήθηκαν δύο κύρια καταληκτικά σημεία: η σχετική μεταβολή σωματικού βάρους και το ποσοστό ασθενών με μείωση ≥5% στην εβδομάδα 68, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Ως δευτερεύοντα σημεία αξιολογήθηκαν απώλειες ≥20%, ≥25% και ≥30% σωματικού βάρους. Το προφίλ ασφαλείας καταγράφηκε συστηματικά.

Συνολικά 3417 άτομα τυχαιοποιήθηκαν: 2108 στον συνδυασμό καγριλιντίδης–σεμαγλουτίδης, 302 στη σεμαγλουτίδη, 302 στην καγριλιντίδη και 705 στο εικονικό φάρμακο. Η εκτιμώμενη μέση ποσοστιαία μείωση βάρους έως την εβδομάδα 68 ήταν −20,4% με τον συνδυασμό έναντι −3,0% με το εικονικό φάρμακο (P<0,001), ενώ υπολογίστηκε στο −14.9% στην ομάδα της σεμαγλουτίδης και στο −11,5% στην ομάδα της καγριλιντίδης. Οι συμμετέχοντες που έλαβαν CagriSema είχαν σημαντικά υψηλότερες πιθανότητες να πετύχουν στόχους απώλειας ≥5%, ≥20%, ≥25% και ≥30% σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (P<0,001 για όλες τις συγκρίσεις). Οι συχνότερες ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν γαστρεντερικές, με συχνότητα 79,6% έναντι 39,9%, και περιλάμβαναν ναυτία, έμετο, διάρροια, δυσκοιλιότητα ή κοιλιακό άλγος· ήταν κυρίως ήπιες έως μέτριες και παροδικές.

Συμπερασματικά, η συγχορήγηση καγριλιντίδης–σεμαγλουτίδης (2,4 mg) σε ενήλικες με υπερβάλλον βάρος ή παχυσαρκία οδήγησε σε κλινικά σημαντική και στατιστικά ανώτερη μείωση σωματικού βάρους συγκριτικά με το εικονικό φάρμακο, με αποδεκτό προφίλ ασφάλειας.

Dear Member,

As we reach the mid-point of the year, we’re excited to share a few important updates, opportunities, and reminders with you: Read more

Επιμέλεια: Θωμάς Καραγιάννης

Το IcoSema είναι ένας συνδυασμός βασικής ινσουλίνης icodec και σεμαγλουτίδης (GLP-1 αγωνιστής) με άπαξ εβδομαδιαία χορήγηση, το οποίο βρίσκεται σε στάδιο ανάπτυξης. Η μελέτη COMBINE 1 συνέκρινε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια του IcoSema έναντι της εβδομαδιαίας βασικής ινσουλίνης icodec, σε ενήλικες με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 που δεν ελέγχονταν επαρκώς παρά τη λήψη ημερήσιας βασικής ινσουλίνης.

Η COMBINE 1 ήταν μια πολυεθνική, ανοιχτή (open label), τυχαιοποιημένη, μελέτη φάσης 3, διάρκειας 52 εβδομάδων, με σχεδιασμό «treat-to-target», η οποία διεξήχθη σε 192 κέντρα. Συμμετείχαν άτομα ≥18 ετών, με ΔΜΣ ≤40 kg/m² και διαβήτη τύπου 2 (HbA1c 7,0–10,0 %) που λάμβαναν καθημερινή βασική ινσουλίνη, με ή χωρίς υπογλυκαιμικά δισκία. Οι συμμετέχοντες κατανεμήθηκαν τυχαία (1:1) στη λήψη IcoSema (700 U/mL + 2 mg/mL) ή icodec (700 U/mL), ως υποδόριες ενέσεις την ίδια ημέρα κάθε εβδομάδας, οποιαδήποτε ώρα. Κύριο καταληκτικό σημείο ήταν η μεταβολή της HbA1c από την αρχική τιμή έως την εβδομάδα 52.

1291 συμμετέχοντες (μέση ηλικία 60,6 ± 10,3 έτη –  62 % άνδρες) τυχαιοποιήθηκαν σε IcoSema (n = 646) ή icodec (n = 645). Στην εβδομάδα 52, η μέση μεταβολή HbA1c ήταν −1,55% ± 0,03% με το IcoSema και −0,89% ± 0,03% με την icodec, οδηγώντας σε διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων ίση με −0,66 (95 % CI −0,76 έως −0,57). Η επίπτωση κλινικά σημαντικών ή σοβαρών υπογλυκαιμιών έως την εβδομάδα 57 ήταν χαμηλότερη με το IcoSema (0,14 επεισόδια/άτομο-έτος) έναντι της icodec (0,63), με ένα Rate Ratio ίσο με 0,22 (95 % CI 0,14 έως 0,36). Συχνότερες ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν γαστρεντερικές διαταραχές στον βραχίονα IcoSema (47 % των συμμετεχόντων) και λοιμώξεις στον βραχίονα icodec (43 %). Σοβαρή ανεπιθύμητη ενέργεια εμφάνισαν 59 (9 %) άτομα στον βραχίονα IcoSema και 69 (11 %) στον βραχίονα icodec. Δεν αναφέρθηκαν θάνατοι σχετιζόμενοι με τη θεραπεία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Σε ενήλικες με ανεπαρκώς ρυθμιζόμενο διαβήτη τύπου 2 υπό ημερήσια βασική ινσουλίνη, η χορήγηση IcoSema άπαξ εβδομαδιαίως υπερτερεί της άπαξ εβδομαδιαίας χορήγησης icodec ως προς την ελάττωση της HbA1c και τη μείωση των κλινικά σημαντικών ή σοβαρών υπογλυκαιμιών. Το IcoSema θα μπορούσε να αποτελέσει επιλογή για εντατικοποίηση της ινσουλινοθεραπείας σε ενήλικες με διαβήτη τύπου 2.

Βιβλιογραφική πηγή: Mathieu C, Giorgino F, Kim SG, et al. Once-weekly IcoSema versus once-weekly insulin icodec in type 2 diabetes management (COMBINE 1): an open-label, multicentre, treat-to-target, randomised, phase 3a trial. Lancet Diabetes Endocrinol. 2025 Jul;13(7):568-579. doi: 10.1016/S2213-8587(25)00096-8. Epub 2025 Jun 4.