Χειρουργικές επεμβάσεις απώλειας βάρους και διαβήτης

Οι χειρουργικές επεμβάσεις απώλειας βάρους δεν είναι πιθανό να θεραπεύσουν τον τύπου 2 σακχαρώδη διαβήτη, αλλά μπορούν να βελτιώσουν τον έλεγχο του σακχάρου, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Η βραχεία διάρκεια ύπνου και η κακή ποιότητα ύπνου αυξάνουν τον κίνδυνο διαβήτη σε Ιάπωνες χωρίς οικογενειακό ιστορικό διαβήτη

Toshiko Kita, Eiji Yoshioka, Hiroki Satoh, Yasuaki Saijo, Mariko Kawaharada, Eisaku Okada, Reiko Kishi. Short Sleep Duration and Poor Sleep Quality Increase the Risk of Diabetes in Japanese Workers With No Family History of Diabetes. Published online before print December 30, 2011, doi: 10.2337/dc11-1455 Diabetes Care December 30, 2011

11ο Πανελλήνιο Συνέδριο Διατροφής & Διαιτολογίας, Αθήνα

Το 11ο Πανελλήνιο Συνέδριο Διατροφής & Διαιτολογίας, θα πραγματοποιηθεί 24-27 Νοεμβρίου 2011, στο “ΘΕΑΤΡΟΝ” Κέντρο Πολιτισμού “ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ”, Πειραιώς 254, Ταύρος.

Δελτίο Τύπου για Πιογλιταζόνη

Δελτίο Τύπου του Ευρωπαϊκού Οργανισµού Φαρµάκων συνιστά νέες αντενδείξεις και προειδοποιήσεις για την πιογλιταζόνη, προκειµένου να µειώσει τη πιθανή µικρή αύξηση του κινδύνου για καρκίνο της ουροδόχου.

7ο Διαβητολογικό Συνέδριο

Ενημερωθείτε για το 7ο Διαβητολογικό Συνέδριο στις 18-20 Νοεμβρίου 2011 – Πρόγραμμα – Πληροφορίες – Εγγραφές. Οργανωτής: Ιατρική Σχολή Παν/μίου Πατρών, Πανεπιστημιακή Παθολογική Κλινική, Διαβητολογικό Κέντρο.

Η επίδραση της προσθήκης αντιυπεργλυκαιμικών φαρμάκων σε αγωγή με μετφορμίνη και σουλφονυλουρία επί του γλυκαιμικού ελέγχου και της αύξησης του σωματικού βάρους σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2

Effect of Antihyperglycemic Agents Added to Metformin and a Sulfonylurea on Glycemic Control and Weight Gain in Type 2 Diabetes: A Network Meta-analysis.

Jorge L. Gross, Caroline K. Kramer, Cristiane B. Leita˜o, Neil Hawkins, Luciana V. Viana, Beatriz D. Schaan, Lana C. Pinto, Ticiana C. Rodrigues, and Mirela J. Azevedo,  for the Diabetes and Endocrinology Meta-analysis Group (DEMA).

Ann Intern Med 2011;154:672-679.

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης: Αναστασία Θανοπούλου

Λίγες μελέτες έχουν εξετάσει την επίδραση της προσθήκης ενός
τρίτου αντιυπεργλυκαιμικού φαρμάκου όταν δεν επιτυγχάνεται γλυκαιμικός έλεγχος με τη χρήση μετφορμίνης και σουλφονυλουρίας. Σκοπός της μελέτης ήταν να συγκριθεί η αποτελεσματικότητα της προσθήκης ενός
τρίτου αντιυπεργλυκαιμικού φαρμάκου σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 που δεν ελέγχεται επιτυχώς με μετφορμίνη και μια σουλφονυλουρία. Πρόκειται για μετα-ανάλυση μελετών που έχουν δημοσιευτεί στις βάσεις δεδομένων MEDLINE, EMBASE, Cochrane Library, LILACS, και ClinicalTrials.gov. Επιλέχτηκαν τυχαιοποιημένες μελέτες με διάρκεια τουλάχιστον 24 εβδομάδων. Οι ασθενείς έπρεπε να είναι ηλικίας 18 ετών και άνω με τύπου 2 διαβήτη και επίπεδο HbA1c μεγαλύτερο από 7,0%. Τα πρωτογενή καταληκτικά σημεία ήταν αλλαγή στο επίπεδο της HbA1c, μεταβολή του βάρους, και η συχνότητα της σοβαρής υπογλυκαιμίας. Στη μετα-ανάλυση συμπεριελήφθησαν 18 μελέτες, που διήρκησαν κατά μέσο όρο 31,3 (24 έως 52) εβδομάδες και αφορούσαν 4535 συμμετέχοντες.Σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, οι διάφορες κατηγορίες φαρμάκων δεν διέφεραν ως προς την αποτελεσματικότητα στη μείωση της HbA1c (μείωση κυμαινόμενη από 0.70% για τη ακαρβόζη έως 1.08% για την ινσουλίνη. Παρατηρήθηκε αύξηση του βάρους σχετιζόμενη με τη χρήση ινσουλίνης (2,84 kg) και γλιταζονών (4.25 kg) και μείωση του βάρους σχετιζόμενη με τη χρήση GLP-1 αγωνιστών (-1.63 kg). Η χρήση ινσουλίνης προκάλεσε τουλάχιστον διπλάσια επεισόδια σοβαρής υπογλυκαιμίας σε σχέση με τα άλλα αντιυπεργλυκαιμικά φάρμακα.
Συμπέρασμα: Δεν υπάρχει σαφής διαφορά μεταξύ των κατηγοριών αντιυπεργλυκαιμικών φαρμάκων ως προς το όφελος που προκύπτει από την προσθήκη ενός τρίτου παράγοντα για τη θεραπεία ασθενών με
διαβήτη τύπου 2 οι οποίοι λαμβάνουν ήδη μετφορμίνη και σουλφονυλουρία. Η πιο κατάλληλη επιλογή εξαρτάται από τα κλινικά χαρακτηριστικά κάθε ασθενούς.


Περιορισμοί της μελέτης: Οι περισσότερες από τις μελέτες ήταν βραχυπρόθεσμες, και η ποιότητα των μελετών ήταν ποικίλη, γεγονός που καθιστά τα ευρήματα και συμπεράσματα επισφαλή.