Blog

Michael Fralick, Sarah K. Chen, Elisabetta Patorno, Seoyoung C. Kim. Assessing the risk for gout with sodium- glucose cotransporter-2 inhibitors in patients with type 2 diabetes. A population-based cohort study. Ann Int Med 2020; 172: 186-194. doi:10.7326/M19-2610.

Η οξεία ουρική αρθρίτιδα είναι η πιο συχνή φλεγμονώδης αρθρίτιδα, η οποία προσβάλλει περίπου 10 εκατομμύρια ενήλικες στη Β. Αμερική (1, 2). Έχει συσχετιστεί με σημαντική αναπηρία, νοσηρότητα και θνητότητα. Οι ενήλικες με οξεία ουρική αρθρίτιδα έχουν κατά περίπου 30% υψηλότερο κίνδυνο για καρδιαγγειακή νόσο και θνητότητα από άλλες αιτίες σε σχέση με ενήλικες χωρίς οξεία ουρική αρθρίτιδα (3, 4).

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

Την Τετάρτη 4/3/2020, στις 14.00, πραγματοποιήθηκε το webinar της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας στο πλαίσιο των μετεκπαιδευτικών της μαθημάτων μέσω διαδικτύου, Τα δεδομένα του περιστατικού που συζητήθηκε κατά τη διάρκεια του webinar, παρατίθενται κατωτέρω:

Ο ΔΚ, δάσκαλος, είναι 56 ετών. Έχει γνωστό ΣΔτ2 από 10ετία για τον οποίο λαμβάνει μετφορμίνη 1.000 mgr x 2. Από 12ετία έχει αρτηριακή υπέρταση για την οποία λαμβάνει εναλαπρίλη 10mgr x 1 και ινδαπαμίδη 1,25mg x 1. Στο ατομικό ιστορικό αναφέρεται και γλαύκωμα που αντιμετωπίζεται με σταγόνες Xalatal και «ενοχλητική οσφυαλγία» που αποδίδει στην ορθοστασία λόγω της δουλειάς του και αντιμετωπίζεται με ΜΣΑΦ.

Κλινική εξέταση:
ΑΠ 138/76 mmHg, σφίξεις 76/1’. Από τον υπόλοιπο κλινικό έλεγχο δεν παρατηρήθηκε κάτι το παθολογικό.

Εργαστηριακός έλεγχος: Γενική αίματος : Ht 33, MCV 98, λευκά : 7.000 (Π 78% Λ 22%) ΤΚΕ 46, γλυκόζη 108mg/dl, HbA 1c 8%, Chol-T 188 mg/dl, TG 200mg/dl, HDL mg/dl 30 LDL mg/dl, ουρία 48 mg/dl, κρεατινίνη 1,3 mg/dl και eGFR 56 ml/min.

Γενική ούρων: ερυθρά 8 κοπ, εβ 1020, Λεύκωμα : 0,2 mg/dl, ελάχιστοι ερυθροί κύλινδροι.

Ερωτήσεις:
1) Ποια η διαφορική διάγνωση;
2) Ποιο άλλο εργαστηριακό έλεγχο θα θέλατε;
3) Θα αλλάζατε την αγωγή του;

Οι εισηγητές που θα  παρουσιάσουν το webinar είναι ο κ. Δ. Βλαχάκος, Καθηγητής Παθολογίας – Νεφρολογίας, Β ́ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική, Νεφρολογική Μονάδα, Παν/μιο Αθηνών ΓΝ «Αττικόν» και ο κ. Α. Ράπτης, Αναπληρωτής Καθηγητής Παθολογίας – Διαβητολογίας, Β ́ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική, Μονάδα Έρευνας – Διαβητολογικό Κέντρο Παν/μίου Αθηνών, Παν/μιακό ΓΝ «ΑΤΤΙΚΟΝ».

Σχολιαστής – συντονιστής, ο κ. Α. Αλαβέρας.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε το βιντεοσκοπημένο webinar μέσω της διεύθυνσης: https://youtu.be/OvzxsyWnaIQ

Προσβλέποντας πάντα στην πολύτιμη ενεργό συμμετοχή σας.

 

Ο Πρόεδρος της Ε.Δ.Ε.
Γεώργιος Δημητριάδης

Ο Υπεύθυνος του Προγράμματος
Αντώνης Αλαβέρας

Αθήνα 27/02/2020
Αρ. πρωτ.1391

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΘΕΜΑ : ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΜΕΛΩΝ ΕΔΕ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΒΟΛΗ ΕΚΔΙΚΑΣΗΣ ΤΩΝ ΑΙΤΗΣΕΩΝ ΑΚΥΡΩΣΕΩΣ ΠΟΥ ΑΣΚΉΘΗΚΑΝ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΕΔΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ  ΤΗΣ  ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΣΗΣ  ΣΤΟΝ ΣΑΚΧΑΡΩΔΗ ΔΙΑΒΗΤΗ

 

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Ο Πρόεδρος και το Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας σας ενημερώνουν ότι μετά την αναβολή από το Δικαστήριο όλων των υποθέσεων που είχαν αρχικά προσδιοριστεί για τη δικάσιμο της Τρίτης 11 Νοεμβρίου 2019 και μετ’ αναβολή για τη δικάσιμο της Τρίτης 11 Φεβρουαρίου 2020, αναβλήθηκαν και πάλι αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο για τις δικασίμους 17.03.2020 και 19.05.2020.

Κατά την πρώτη παραπάνω δικάσιμο στην 7μελή σύνθεση θα εκδικαστεί η αίτηση που αφορά σε:

1. Ιατρούς του ΕΣΥ, μέλη ΔΕΠ και γενικότερα του ευρύτερου Δημόσιου Τομέα,
2. Ιδιώτες ιατρούς,
3. Ιατρούς οι οποίοι έχουν αφυπηρετήσει ή εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα μετά από πολυετή υπηρεσία στα θεσμοθετημένα ΔΚ-Ι των δημόσιων νοσοκομείων του ΕΣΥ,
4. Στρατιωτικούς ιατρούς.

Κατά την δεύτερη παραπάνω δικάσιμο θα εκδικαστεί η αίτηση που αφορά σε ιατρούς ιδιωτικού φορέα, ή ιδιώτες ιατρούς και ιατρούς του Δημοσίου φορέα (ΕΣΥ), οι οποίοι κατέχουν τη μονοετή μετεκπαίδευση στον ΣΔ πιστοποιημένη μόνο από τον Υπεύθυνο διευθυντή Διαβητολογικού Κέντρου.

 

Για την ΕΔΕ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ	O ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Γ. Δημητριάδης	Α. Μελιδώνης

 

δείτε εδώ την πρωτότυπη ανακοίνωση

Pittas AG, Dawson-Hughes B, Sheehan P, Ware JH, Knowler WC, Aroda VR, Brodsky I, Ceglia L, Chadha C, Chatterjee R, Desouza C, Dolor R, Foreyt J, Fuss P, Ghazi A, Hsia DS, Johnson KC, Kashyap SR, Kim S, LeBlanc ES, Lewis MR, Liao E, Neff LM, Nelson J, O’Neil P, Park J, Peters A, Phillips LS, Pratley R, Raskin P, Rasouli N, Robbins D, Rosen C, Vickery EM, Staten M; D2d Research Group. Vitamin D Supplementation and Prevention of Type 2 Diabetes. N Engl J Med 2019; 381(6):520-530. doi: 10.1056/NEJMoa1900906. Epub 2019 Jun 7.

 

Μελέτες παρατήρησης υποστηρίζουν τη συσχέτιση μεταξύ χαμηλού επιπέδου 25-υδροξυκοβαλαμίνης D και κινδύνου για εμφάνιση σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει άγνωστο αν ο κίνδυνος διαβήτη μειώνεται με την υποκατάσταση βιταμίνης D.

Στη μελέτη εντάχθηκαν τυχαία ενήλικες που πληρούσαν τουλάχιστον δύο από τα τρία γλυκαιμικά κριτήρια για προδιαβήτη (γλυκόζη νηστείας μεταξύ 100-125mg/dl, γλυκόζη πλάσματος 2 ώρες μετά από του στόματος χορήγηση 75g γλυκόζης μεταξύ 140-199mg/dl, ΗbA1c: 5,7-6,4%) οι οποίοι έλαβαν 4000 IU βιταμίνης D ημερησίως ή  εικονικό φάρμακο, ανεξάρτητα από το επίπεδο της 25-υδροξυκοβαλαμίνης. To πρωτογενές καταληκτικό σημείο ήταν η νεο-εμφάνιση διαβήτη.

Συνολικά, τυχαιοποιήθηκαν 2423 συμμετέχοντες σε 1211 που έλαβαν υποκατατάσταση της βιταμίνης D και 1212 στην ομάδα εικονικού φαρμάκου. Τον μήνα 24, η μέση τιμή του επιπέδου 25-υδροξυβιταμίνης D ήταν 54,3 ng/mm (συγκριτικά με 27,7 κατά την ένταξη στη μελέτη) για την ομάδα της βιταμίνης D συγκριτικά με 28,8 ng/ml στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (συγκριτικά με 28,2 κατά την ένταξη στη μελέτη). Μετά από μέση παρακολούθηση 2,5 ετών, το πρωτογενές καταληκτικό σημείο της εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 συνέβη σε 293 συμμετέχοντες στην ομάδα της βιταμίνης D και 323 στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (9.39 and 10.66 events per 100 person-years, αντίστοιχα). O σχετικός κίνδυνος για την ομάδα της βιταμίνης D σε σχέση με την ομάδα εικονικού φαρμάκου ήταν 0,88 (0,95% ΔΕ 0,75-1,04, P =0,12). H επίπτωση των ανεπιθύμητων συμβαμάτων δε διέφερε στατιστικά σημαντικά μεταξύ των δύο ομάδων.

Μεταξύ των ατόμων υψηλού κινδύνου για εμφάνιση σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2 και χωρίς ανεπάρκεια βιταμίνης D, η υποκατάσταση  με 4000 IU ημερησίως δεν οδήγησε σε στατιστικά σημαντική μείωση εμφάνισης σακχαρώδους διαβήτη συγκριτικά με την ομάδα εικονικού φαρμάκου.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Lu L, Bennett DA, Millwood IY, et al. Association of vitamin D with risk of type 2 diabetes: a Mendelian randomisation study in European and Chinese adults. PLoS Med 2018; 15(5): e1002566
2. Song Y, Wang L, Pittas AG, et al. Blood 25-hydroxy vitamin D levels and incident type 2 diabetes: a meta-analysis of prospective studies. Diabetes Care 2013; 36: 1422-1428
3. Seida JC, Mitri J, Colmers IN, et al. Effect of vitamin D3 supplementation on improving glucose homeostasis and preventing diabetes: a systematic review and meta-analysis. J Clin Endocrinol Metab 2014; 99: 3551-3560
4. Mirhosseini N, Vatanparast H, Mazidi M, Kimball SM. Vitamin D supplementation, glycemic control, and insulin resistance in prediabetics: a meta-analysis. J Endocr Soc 2018; 2: 687-709
5. Tang H, Li D, Li Y, Zhang X, Song Y, Li X. Effects of vitamin D supplementation on glucose and insulin homeostasis and incident diabetes among nondiabetic adults: a meta-analysis of randomized controlled Int J Endocrinol 2018; 2018:7908764
6. Aroda VR, Sheehan PR, Vickery EM, et al. Establishing an electronic health record-supported approach for outreach to and recruitment of persons at high risk of type 2 diabetes in clinical trials: the Vitamin D and Type 2 diabetes (D2d) study experience. Clin Trials 2019; 16: 308-315

Chen YY,  Fang WH, Wang CC, Kao TW, Chang YW, Wu CJ, Zhou YC, Sun YS, Chen WL Helicobacter pylori infection increases risk of incident metabolic syndrome and diabetes: A cohort study. PLoS One 2019; 14(2):e0208913 doi: 10.1371/journal.pone.0208913

 

Η λοίμωξη από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού είναι μία συχνή λοίμωξη παγκοσμίως, στις ανεπτυγμένες χώρες και προκαλεί γαστρεντερικές επιπλοκές, όπως πεπτικό έλκος και γαστρικό καρκίνο (1). Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού διαταράσσει την ανοσολογική απόκριση του ξενιστή και προκαλεί την απελευθέρωση προ-φλεγμονωδών κυτταροκινών (2). Πρόσφατες μελέτες έχουν ρίξει αρκετό φώς στη συσχέτιση της λοίμωξης από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού και του καρδιομεταβολικού κινδύνου. Έτσι, σε άτομα με λοίμωξη από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού έχουν αναφερθεί στεφανιαία νόσος (3), νοσήματα ήπατος και χοληφόρων (4) και αυτοάνοσα νοσήματα (5). Επίσης, έχει υποδηλωθεί συσχέτιση μεταξύ λοίμωξης από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού και σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (6, 7) και ο ρόλος της στην εμφάνιση διαβήτη διερευνάται. Υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις ότι η φλεγμονή και η αντίσταση στην ινσουλίνη προάγονται από την λοίμωξη από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού (8). Παρ’ όλα αυτά, δεν υπάρχουν ενδείξεις που να υποστηρίζουν αιτιολογική συσχέτιση γι’ αυτή τη σχέση στο γενικό πληθυσμό.

Στην παρούσα μελέτη κοόρτης, στόχος ήταν να διευκρινιστεί αν η λοίμωξη από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, σε άτομα του γενικού πληθυσμού, συσχετίζεται με κίνδυνο επίπτωσης σακχαρώδους διαβήτη.

Συνολικά, μελετήθηκαν 69235 ενήλικες που πραγματοποίησαν τις εξετάσεις τους στο Γενικό νοσοκομείο της Ταιβάν από το 2010 έως και το 2016. Η λοίμωξη από ελικοβακτηρίδιο ανιχνευόταν από γρήγορες δοκιμασίες αναπνοής ενώ με τον ενδοσκοπικό έλεγχο εξεταζόταν η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, τα πεπτικά και δωδεκαδακτυλικά έλκη. Μέσω λογαριθμικής ανάλυσης και Cox ανάλυσης, εξετάστηκε η συσχέτιση της λοίμωξης από ελικοβακτηρίδιο με τα καρδιομεταβολικά νοσήματα.

Η λοίμωξη από ελικοβακτηρίδιο συσχετίστηκε ισχυρά με την παρουσία μεταβολικού συνδρόμου (OR = 1.26, 95% CI: 1.00–1.57) και σακχαρώδους διαβήτη (OR = 1.59, 95% CI: 1.17–2.17) μόνο στους άνδρες, ενώ η παρουσία παθολογικών ενδοσκοπικών ευρημάτων, επίσης, συσχετίστηκε με καρδιομεταβολικά νοσήματα. Οι ασθενείς με λοίμωξη από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού παρουσίασαν αυξημένο κίνδυνο για εκδήλωση σακχαρώδους διαβήτη (HR = 1.54, 95% CI: 1.11–2.13). Επιπλέον, ενδοσκοπικά ευρήματα για δωδεκαδακτυλικά έλκη (HR = 1.63, 95%CI: 1.02–2.63) συγκριτικά με γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και γαστρικά έλκη, αποτέλεσαν προγνωστικό δείκτη για επίπτωση σακχαρώδους διαβήτη. Τέλος, σε αυτή τη μελέτη, η λοίμωξη από ελικοβακτηρίδιο ήταν στατιστικά σημαντικός προγνωστικός δείκτης για επίπτωση σακχαρώδους διαβήτη σε ενήλικες άνδρες.

Συνοψίζοντας, σε αυτή τη μελέτη εδείχθη συσχέτιση μεταξύ λοίμωξης από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού και σακχαρώδους διαβήτη, που θα μπορούσε να συμβαίνει μέσω αρκετών μηχανισμών, όπως η φλεγμονή και η ανοσολογική απάντηση. Τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες που να διερευνούν τους μοριακούς μηχανισμούς για την καταστολή της λοίμωξης από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού θα μπορούσαν να συμβάλουν στην ανάπτυξη νέων θεραπευτικών στόχων  εφαρμόσιμων σε πεπτικά νοσήματα και σακχαρώδη διαβήτη.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Wotherspoon AC, Ortiz-Hidalgo C, Falzon MR, Isaacson PG. Helicobacter pylori-associated gastritis and primary B-cell gastric lymphoma. Lancet (London, England) 1991; 338(8776):1175–1176
2. White JR, Winter JA, Robinson K. Differential inflammatory response to Helicobacter pylori infection: etiology and clinical outcomes. Journal of Inflammation Research 2015; 8:137–147
3. Eskandarian R, Ghorbani R, Shiyasi M, Momeni B, Hajifathalian K, Madani M. Prognostic role of Helicobacter pylori infection in acute coronary syndrome: a prospective cohort study. Cardiovascular journal of Africa 2012; 23(3):131–135
4. Mishra RR, Tewari M, Shukla HS. Association of Helicobacter pylori infection with inflammatory cytokine expression in patients with gallbladder cancer. Indian journal of gastroenterology: official journal of the Indian Society of Gastroenterology 2013; 32(4):232–235
5. Gasbarrini A, Ojetti V, Pitocco D, De Luca A, Franceschi F, Candelli M, et al. Helicobacter pylori infection in patients affected by insulin-dependent diabetes mellitus. European journal of gastroenterology & hepatology 1998; 10(6):469–472
6. Simon L, Tornoczky J, Toth M, Jambor M, Sudar Z. [The significance of Campylobacter pylori infection in gastroenterologic and diabetic practice]. Orvosi hetilap 1989; 130(25):1325–1329
7. Zhou M, Liu J, Qi Y, Wang M, Wang Y, Zhao F, et al. The association between Helicobacter pylori seropositivity and risk of new-onset diabetes: a prospective cohort study. Diabetologia 2018; 61(2):300–307
8. Kayar Y, Pamukçu Ö, Eroğlu H, Kalkan Erol K, Ilhan A, Kocaman O. Relationship between Helicobacter pylori Infections in Diabetic Patients and Inflammations, Metabolic Syndrome, and Complications 2015; 1–6 p.

Santulli G. In diabetes with no CVD, aspirin reduced serious vascular events but increased major bleeding at 7.4 years. Ann Intern Med 2018 Dec 18;169(12):JC67. doi: 10.7326/ACPJC-2018-169-12-067.

 

Η πρόληψη των αθηροθρομβωτικών συμβαμάτων είναι ένας θεραπευτικός στόχος για τους ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη. Η μελέτη ASCEND σχεδιάστηκε με σκοπό να απαντήσει το ερώτημα της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας της χορήγησης ασπιρίνης σε διαβητικούς ασθενείς που δεν εμφανίζουν εγκατεστημένη καρδιαγγειακή νόσο (πρωτογενής πρόληψη) και έδειξε ότι ο αυξημένος κίνδυνος αιμορραγίας αντιστάθμισε τη μείωση των καρδιαγγειακών συμβαμάτων, εύρημα συνεπές με τα δεδομένα άλλων μελετών για πρωτογενή πρόληψη (1,2). Αυτές οι μελέτες δε, έχουν προκαλέσει τις τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες (3) και τη μακροχρόνια γνώμη πολλών κλινικών ιατρών για το καθαρό όφελος της ασπιρίνης.

Η μελέτη ASCEND είναι μια διπλή-τυφλή τυχαιοποιημένη μελέτη, στην οποία συμμετείχαν 15480 ασθενείς, ηλικίας ≥40 ετών (μέσης ηλικίας 63 ετών, 63% των συμμετεχόντων: άνδρες) και οι οποίοι εμφάνιζαν οποιοδήποτε τύπο σακχαρώδη διαβήτη – χωρίς εγκατεστημένη καρδιαγγειακή νόσο και για τους οποίους το πλεονέκτημα της χορήγησης αντιαιμοπεταλιακής αγωγής δεν ήταν ξεκάθαρο. Κριτήριο αποκλεισμού αποτέλεσε η απόλυτη ένδειξη ή αντένδειξη για τη χορήγηση της ασπιρίνης. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν είτε ασπιρίνη 100mg/ημερησίως (n=7740) είτε εικονικό φάρμακο (n=7740). Επίσης οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν και ως προς την χορήγηση 1 gr/24ωρο ω-3 πολυακόρεστων λιπαρών οξέων και εικονικού φαρμάκου. Η μέση διάρκεια παρακολούθησης των διαβητικών ασθενών ήταν 7.4 έτη. Όσον αφορά τα αποτελέσματα της ανωτέρω τυχαιοποίησης, σημειώνεται πως δεν δημοσιεύθηκαν στην μελέτη ASCEND.

Το πρωτογενές τελικό σημείο αποτελεσματικότητας αφορούσε στο σύνθετο σημείο αγγειακών συμβαμάτων (οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, παροδικό ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, ή θάνατος από οποιαδήποτε άλλη αιτία εκτός από ενδοκρανιακή αιμορραγία), ενώ το πρωτογενές τελικό σημείο ασφαλείας αφορούσε στο σύνθετο σημείο αιμορραγικών συμβαμάτων (ενδοκρανιακές αιμορραγίες, απειλητική για την όραση ενδοφθάλμιος αιμορραγία, γαστρεντερική αιμορραγία ή οποιαδήποτε σοβαρή αιμορραγία). Το δευτερογενές τελικό σημείο αφορούσε τον κίνδυνο εμφάνισης κακοήθειας του γαστρεντερικού συστήματος ανάμεσα στις δύο ομάδες.

Όσον αφορά το πρωτογενές τελικό σημείο αποτελεσματικότητας, η ομάδα ασθενών που έλαβε ασπιρίνη, παρουσίασε λιγότερα σοβαρά αγγειακά συμβάματα συγκριτικά με την ομάδα ασθενών που έλαβε εικονικό φάρμακο (8,5% vs 9,6%, RRR=12%).  Αντίθετα, ως προς το πρωτογενές τελικό σημείο ασφαλείας, η ομάδα ασθενών που έλαβε ασπιρίνη παρουσίασε περισσότερες μείζονες αιμορραγίες συγκριτικά με την ομάδα του εικονικού φαρμάκου (4,1% vs 3,2%, RRI=29%). Ως προς το δευτερογενές τελικό σημείο δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων.

Συμπερασματικά, σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη που δεν εμφανίζουν εγκατεστημένη καρδιαγγειακή νόσο, η ασπιρίνη μείωσε τα σοβαρά αγγειακά συμβάματα, αλλά αύξησε τις μείζονες αιμορραγίες συγκριτικά με το εικονικό φάρμακο.

Ωστόσο, η χρήση της ασπιρίνης θα πρέπει να εξατομικεύεται μετά από ακριβή υπολογισμό τόσο του κινδύνου αθηροθρόμβωσης όσο και του κινδύνου αιμορραγίας. Για κάποιους ασθενείς, ο καρδιαγγειακός κίνδυνος είναι «αρκετά υψηλός», οπότε και θα πρέπει να χορηγείται ασπιρίνη, ιδίως όταν ο αιμορραγικός κίνδυνος είναι χαμηλός. Η μείωση του αιμορραγικού κινδύνου με τη χορήγηση γαστροπροστασίας (4), θα μπορούσε να ανατρέψει τη σχέση οφέλους – κινδύνου υπέρ της ασπιρίνης.

Επιπλέον, δεδομένων των διαφορών στην παθοφυσιολογία του διαβήτη τύπου 1 και τύπου 2, η ασπιρίνη θα μπορούσε να έχει διαφορετικές επιδράσεις σε τέτοιους ασθενείς (5). Στην ASCEND, <6% του πληθυσμού ήταν διαβητικοί τύπου 1, οι οποίοι και θα μπορούσαν να επωφεληθούν περισσότερο από την ασπιρίνη σε πρωτογενή πρόληψη καρδιαγγειακών συμβαμάτων.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. McNeil JJ, Wolfe R, Woods RL, et al; ASPREE Investigator Group. Effect of aspirin on cardiovascular events and bleeding in the healthy elderly. N Engl J Med 2018; 379:1509-1518
2. Gaziano JM, Brotons C, Coppolecchia R, et al; ARRIVE Executive Committee. Use of Aspirin to Reduce Risk of Initial Vascular Events in patients at moderate risk of cardiovascular disease (ARRIVE): a randomised, doubleblind, placebo-controlled trial. Lancet 2018; 392:1036-1046
3. Bibbins-Domingo K; U.S. Preventive Services Task Force. Aspirin use for the primary prevention of cardiovascular disease and colorectal cancer: U.S. Preventive Services Task Force Recommendation Statement. Ann Intern Med 2016; 164:836-845
4. Saini SD, Schoenfeld P, Fendrick AM, Scheiman J. Cost-effectiveness of proton pump inhibitor cotherapy in patients taking long-term, low-dose aspirin for secondary cardiovascular prevention. Arch Intern Med 2008;168: 1684-1690
5. Zaccardi F, Rizzi A, Petrucci G, et al. In vivo platelet activation and aspirin responsiveness in type 1 diabetes. Diabetes 2016; 65:503-509

World Cancer Day 2020 – The International Diabetes Federation European Region (IDF Europe) stands alongside the international cancer community in the common fight against two major non-communicable diseases
4 February 2020, World Cancer Day

Non-Communicable Diseases, including cancer and diabetes, are among the World Health Organization’s “Ten threats to global health”. Worldwide, some 18 million people develop cancer every yeari, and 463 million people live with diabetesii (PwDs), many of whom will also develop cancer or live with another NCD at some point in their life.
It is estimated that about 1 in 5 people with cancer (20%) also have diabetesiii. Some types of cancer, such as pancreas, primary liver cancer and bowel cancer, can increase the risk of developing diabetes and people with diabetes are more at risk of developing certain types of cancer, such as cervix and stomach for type 1 diabetes whilst people with type 2 diabetes have an increased risk of developing liver, pancreatic, colorectal, endometrial, breast and bladder canceriv.

On this World Cancer Day, the European region of the International Diabetes Federation (IDF Europe) calls for action to tackle the predicted rapid increase of these two pandemics and the burden of their complications. As cancer and diabetes share many common risk factors, efficient prevention strategies and policies addressing social, environmental and commercial determinants of health must be prioritized on the public health agenda at the national, regional and international levels.

Conducive environments for adopting healthy lifestyles, opportunities for early diagnosis, clinical assistance to manage the two conditions, education programmes for patients and healthcare providers, and the availability of community support should be encouraged by governments, as we aim, together, to inspire responsible behaviour in all individuals. This cross-cutting approach will also greatly contribute to achieve World Cancer Day’s motto “I am and I will”.

“Having dealt with type 1 diabetes for more than half my life, I felt I was better prepared for the ups and downs that being diagnosed with brain cancer in my twenties entailed. Being educated, empowered, emotionally equipped and supported helped me tackle an additional NCD. In living with both conditions, however, I have seen first-hand that we need to start treating people like more than just a collection of organs. We need a person-centered healthcare that also focuses on supporting, educating, and engaging patients, and takes into account that they might be living with more than one condition”, says Cajsa Lindberg, President of the Swedish Diabetes Association, NCD advocate, lived experience of type 1 diabetes and brain cancer

This statement is echoed by Dr José Manuel Boavida – President of APDP Diabetes Portugal, and member of the Board of IDF Europe who confirms that “The fight against cancer in PwD is much better achieved by people who have good education about the disease and can avail themselves of emotional support. This knowledge and support increases self-esteem and a sense of control over one’s life, and helps adopt a positive outlook in the struggle against the disease”.

On this 20th World Cancer Day, the diabetes community adds it voice to the international cancer community in inspiring changes, challenging perceptions, increasing engagement and implementing prevention and care at individual, national and international levels.

We wish you all a successful World Cancer Day!

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας, υλοποιώντας  έναν από τους βασικούς καταστατικούς σκοπούς της εταιρείας, να στηρίζει τους νέους επιστήμονες και  μετά από ομόφωνη πρότασή του και έγκριση από τη 45^η Γενική Συνέλευση, αποφάσισε να αντικαταστήσει τον υπάρχοντα τρόπο οικονομικής επιβράβευσης για συμμετοχή στα διεθνή διαβητολογικά συνέδρια, με αυτόν της επιχορήγησης πέντε (5) νέων ιατρών για το συνέδριο του EASD 2020 (κάλυψη εγγραφής, εξόδων μετάβασης και διαμονής).

 Προϋποθέσεις επιχορήγησης:       

• Να είναι ηλικίας έως και 45 ετών
• Να είναι τακτικά, ενεργά μέλη της  ΕΔΕ (ταμειακώς τακτοποιημένα)

Επισυναπτόμενα δικαιολογητικά:

• Αίτηση στην ΕΔΕ για την επιχορήγηση στο συνέδριο EASD (κατεβάστε την από εδώ σε .doc)
• Φωτοαντίγραφο αστυνομικής ταυτότητας
• Βιογραφικό σημείωμα που να αποδεικνύει την ενασχόλησή του αιτούντα με τον ΣΔ
• Υπεύθυνη δήλωση ότι δεν έχει λάβει, ούτε θα λάβει άλλη επιχορήγηση για την συμμετοχή του στο ανωτέρω συνέδριο, από οποιαδήποτε πηγή (π.χ. φαρμακευτική εταιρεία ή άλλη πηγή).
• Abstract της εργασίας (στην περίπτωση που έχει κατατεθεί εργασία στο EASD)

Καταληκτική ημερομηνία υποβολής των δικαιολογητικών είναι: έως  την Τετάρτη 01/04/2020 (ημερομηνία λήξης της κατάθεσης Abstract στο EASD)

Παρακαλούμε όπως ληφθεί υπόψη ότι θα δοθεί προτεραιότητα στους υποψηφίους που έχουν εργασία προς παρουσίαση, η οποία  θα γίνει αποδεκτή  από το EASD.

Σε περίπτωση που οι αιτήσεις οι οποίες πληρούν τις ζητούμενες προϋποθέσεις  είναι περισσότερες από τις προβλεπόμενες, θα δοθεί προτεραιότητα  ανάλογα με την ημερομηνία κατάθεσης των αιτήσεων στην ΕΔΕ.

Οι αιτήσεις και τα επισυναπτόμενα δικαιολογητικά θα υποβάλλονται στον Πρόεδρο της ΕΔΕ και θα αξιολογούνται από το Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο θα λαμβάνει την τελική απόφαση.

 

Michael A. Nauck, Marie Louise Muus Ghorbani, Eskil Kreiner, Hans A. Saevereid2, John B. Buse, and the LEADER Publication Committee on behalf of the LEADER Trial Investigators. Effects of Liraglutide Compared With Placebo on Events of Acute Gallbladder or Biliary Disease in Patients With Type 2 Diabetes at High Risk for Cardiovascular Events in the LEADER Randomized Trial. Diabetes Care 2019 Oct; 42(10): 1912-1920. https://doi.org/10.2337/dc19-0415

 

Οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔτ2) διατρέχουν περίπου διπλάσιο κίνδυνο σε σχέση με το γενικό πληθυσμό να παρουσιάσουν νόσο των χοληφόρων (1). Η έρευνα σχετικά με τους πιθανούς εμπλεκόμενους παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς βρίσκεται σε εξέλιξη αν και θεωρείται ότι ίσως συνδέονται άμεσα με την αντίσταση στην ινσουλίνη, την παχυσαρκία, το μεταβολικό σύνδρομο και το ΣΔτ2 (2).

Η χρήση των αγωνιστών GLP-1 στη θεραπεία του ΣΔτ2  έχει επίσης συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης νόσων χοληδόχου κύστεως, σε κλινικές δοκιμές, με υψηλότερα ποσοστά εμφάνισης χολολιθίασης (3-5).

Επίσης, η χολολιθίαση είναι μια συχνά παρατηρούμενη ανεπιθύμητη ενέργεια των θεραπειών μείωσης βάρους (6). Για παράδειγμα, σε άτομα με παχυσαρκία, η επίπτωση εμφάνισης νέων χολολίθων μπορεί να ξεπεράσει το 10% μετά από 8-16 εβδομάδες δίαιτας χαμηλών θερμίδων και το 30% μετά από χειρουργείο γαστρικής παράκαμψης. Η χρήση των GLP-1 σχετίζεται με την απώλεια βάρους (7,8). Συνεπώς, η απώλεια βάρους δεν πρέπει να αγνοείται, όταν εξετάζονται ανεπιθύμητα συμβάματα που σχετίζονται με νόσο χοληδόχου κύστεως ή χοληφόρων.