BMJ 2008;337;a1840. doi:10.1136/bmj.a1840
Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης: Αναστασία Θανοπούλου
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Δεν βρέθηκε αλληλεπίδραση μεταξύ ασπιρίνης και αντιοξειδωτικών. Μετά από 7 έτη παρακολούθησης, συνολικά 116 από τα 638 συμβάματα που ανήκαν στο πρωτογενές καταληκτικό σημείο συνέβησαν στην ομάδα ατόμων που λάμβανε ασπιρίνη, 117 σε όσους δεν ελάμβαναν ασπιρίνη (18,2 έναντι 18,3%, λόγος σχετικών κινδύνων 0,98, 95% confidence interval 0,76 έως 1,26). Σαράντα τρεις θάνατοι εξαιτίας στεφανιαίας νόσου ή ΑΕΕ συνέβησαν στην ομάδα ατόμων που λάμβανε ασπιρίνη και 35 σε όσους δεν ελάμβαναν ασπιρίνη (6,7 έναντι 5,5%, λόγος σχετικών κινδύνων 1,23, 95% confidence interval 0,79 έως 1,93). Επίσης 117 από τα 640 (18,3%) συμβάματα που ανήκαν στο πρωτογενές καταληκτικό σημείο συνέβησαν στην ομάδα ατόμων που λάμβανε ασπιρίνη σε σύγκριση με τα 116 από τα 636 (18,2%) σε όσους δεν ελάμβαναν αντιοξειδωτικά. Σαράντα δύο θάνατοι εξαιτίας στεφανιαίας νόσου ή ΑΕΕ συνέβησαν στην ομάδα ατόμων που λάμβανε αντιοξειδωτικά σε σύγκριση με 36 σε όσους δεν ελάμβαναν αντιοξειδωτικά (6,6 έναντι 5,7%, λόγος σχετικών κινδύνων 1,21, 95% confidence interval 0,78 έως 1,89). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η μελέτη αυτή δεν παρέχει ενδείξεις που να υποστηρίζουν τη χρήση ασπιρίνης ή αντιοξειδωτικών στην πρωτογενή πρόληψη καρδιαγγειακών συμβαμάτων και θνησιμότητας στους ασθενείς με διαβήτη που μελετήθηκαν.
