Author: ΕΔΕ

Crit Rev Toxicol 37:629-727, 2007

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης των ανωτέρω κειμένων: Αναστασία Θανοπούλου

Η ασπαρτάμη είναι ένας μεθυλ-εστέρας ενός διπεπτιδίου που χρησιμοποιείται σαν συνθετικό, μη θρεπτικό γλυκαντικό σε περισσότερες από 90 χώρες σε όλο τον κόσμο, σε περισσότερα από 6000 προϊόντα. Ο σκοπός της μελέτης που παρουσιάζεται είναι η ανασκόπηση της επιστημονικής βιβλιογραφίας που αφορά την απορρόφηση, το μεταβολισμό, τη συχνότητα χρήσης της ουσίας παγκοσμίως, την τοξικολογία, και τις πρόσφατες επιδημιολογικές μελέτες που αφορούν την ασπαρτάμη. Τα επίπεδα της τρέχουσας χρήσης της ασπαρτάμης, ακόμα και στις ομάδες των ατόμων που τη χρησιμοποιούν πολύ, παραμένουν σημαντικά μικρότερα από το όρια αποδεκτής ημερήσιας πρόσληψης που έχουν θεσπιστεί από την Αμερικανική Food and Drug Administration και την European Food Safety Authority και τα οποία είναι 50 και 40 mg/kg ΒΣ/ημέρα, αντίστοιχα. Κατανάλωση μεγάλων δόσεων ασπαρτάμης υπό τη μορφή της μεμονωμένης bolus δόσης μπορεί να επηρεάσουν κάποιες βιοχημικές παραμέτρους συμπεριλαμβανομένων των επιπέδων αμινοξέων στο πλάσμα και των επιπέδων των νευροδιαβιβαστών στον εγκέφαλο. Η αύξηση των επιπέδων φαινυλαλανίνης και ασπαρτικού οξέος στο πλάσμα μετά τη χορήγηση ασπαρτάμης σε δόσεις μικρότερες ή ίσες των 50 mg/kg σωματικού βάρους δεν ξεπερνά τα επίπεδα που παρατηρούνται μεταγευματικά. Όλες οι μελέτες οξείας, υποξείας και χρόνιας τοξικότητας της ασπαρτάμης, και των προϊόντων αποδομής της, που διεξείχθησαν σε τρωκτικά και σκύλους δεν ανέδειξαν ανεπιθύμητες ενέργειες της ασπαρτάμης σε δόσεις τουλάχιστον 4000 mg/kg σωματικού βάρους/ημέρα. Κριτική ανασκόπηση όλων των μελετών ογκογονικότητας που διεξείχθησαν για την ασπαρτάμη δεν ανέδειξε στοιχεία που να συνηγορούν υπέρ του ότι η ασπαρτάμη είναι καρκινογόνος. Τα δεδομένα της εκτεταμένης έρευνας επί της πιθανότητας να έχει νευροτοξικότητα η ασπαρτάμη γενικώς, δεν υποστηρίζουν την υπόθεση ότι η ασπαρτάμη στην αθρώπινη διατροφή μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργία του νευρικού συστήματος, την ικανότητα μάθησης και τη συμπεριφορά. Επιδημιολογικές μελέτες για την ασπαρτάμη περιλαμβάνουν μελέτες ασθενών-μαρτύρων και μία καλά σχεδιασμένη προοπτική επιδημιολογική μελέτη μεγάλου αριθμού ατόμων, στην οποία μετρήθηκε η κατανάλωση ασπαρτάμης. Οι μελέτες δεν παρέχουν ενδείξεις που να υποστηρίζουν συσχέτιση μεταξύ ασπαρτάμης και εμφάνισης καρκίνου σε οποιονδήποτε ιστό. Άρα υπάρχουσες μελέτες υποστηρίζουν ότι η ασπαρτάμη είναι ασφαλής στα τρέχοντα επίπεδα χρήσης ως μη θερμιδογόνο γλυκαντικό.

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης των ανωτέρω κειμένων: Αναστασία Θανοπούλου

Arch Intern Med 167:2461-2468, 2007

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης των ανωτέρω κειμένων: Αναστασία Θανοπούλου

Η Μεσογειακή δίαιτα θεωρείται ότι παίζει σημαντικά ευνοϊκό ρόλο για την υγεία και τη μακροζωία. Παρόλα αυτά δεν υπάρχει προοπτική μελέτη στις ΗΠΑ που να έχει μελετήσει τη σχέση της Μεσογειακού τύπου διατροφής με τη θνησιμότητα. Στην παρούσα μελέτη συμμετείχαν 214.284 άνδρες και 166.012 γυναίκες, που εξετάστηκαν στα πλαίσια της National Institutes of Health (NIH)-AARP (formerly known as the American Association of Retired Persons) Diet and Health Study στις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης για καταγραφή της γενικής θνησιμότητας (1995-2005), καταγράφηκαν 27.799 θάνατοι. Τα 5 πρώτα χρόνια της παρακολούθησης, σημειώθηκαν 5.985 θάνατοι από καρκίνο και 3.451 θάνατοι από καρδιαγγειακή νόσο (CVD). Χρησιμοποιήθηκε ένα σύστημα βαθμολόγησης 9 σημείων για την εκτίμηση της συμμόρφωσης προς τη Μεσογειακού τύπου διατροφή (στα συστατικά της διατροφής, που εκτιμήθηκαν ως σημεία βαθμολόγησης, περιλαμβάνονταν τα λαχανικά, τα όσπρια, τα φρούτα, οι ξηροί καρποί, τα προϊόντα ολικής άλεσης, το ψάρι, ο λόγος μονοακόρεστου προς κεκορεσμένο λίπος, το αλκοόλ, και το κρέας). Υπολογίστηκε κίνδυνος θνησιμότητας (HRs με τα 95% διαστήματα εμπιστοσύνης, CIs) με τη χρήση μοντέλων κατά Cox, μετά εξομοίωση για ηλικία ή και για πολλαπλές μεταβλητές. Αποτελέσματα: Η Μεσογειακή δίαιτα σχετιζόταν με μειωμένη γενική και ειδική κατά αιτία θνησιμότητα. Στους άνδρες, μετά από εξομοίωση για πολλαπλές μεταβλητές, ο κίνδυνος της ομάδας των ατόμων που είχαν υψηλή συμμόρφωση προς τον Μεσογειακό τύπο διατροφής σε σύγκριση με τα άτομα που είχαν χαμηλή συμμόρφωση ήταν όσον αφορά τη γενική θνησιμότητα 0.79 (95% CI, 0.76-0.83), τη θνησιμότητα από CVD 0.78 (95% CI, 0.69-0.87), και τη θνησιμότητα από καρκίνο 0.83 (95% CI, 0.76-0.91). Στις γυναίκες παρατηρήθηκε αρνητική συσχέτιση μεταξύ υψηλής συμμόρφωσης θνησιμότητας: μειωμένοι κίνδυνοι που κυμαίνονταν από 12% για θνησιμότητα από καρκίνο έως 20% για τη γενική θνησιμότητα (P = .04 και P < .001, αντίστοιχα, για την τάση). Όταν η ανάλυση περιορίστηκε στα άτομα που δεν κάπνισαν ποτέ, οι συσχετίσεις παρέμειναν αμετάβλητες. Οι συγγραφείς καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν ισχυρά τεκμήρια για τις ευνοϊκές επιδράσεις που έχει η υψηλή συμμόρφωση προς την Μεσογειακού τύπου διατροφή στη γενική θνησιμότητα, τη θνησιμότητα από καρδιαγγειακά νοσήματα και από καρκίνο στον πληθυσμό των ΗΠΑ.

Spoletini M, Petrone A, Zampetti S, Capizzi M, Zavarella S, Osborn J, Foffi C, Tuccinardi D, Pozzilli P, Buzzetti R.

Diabetic Medicine 24: 1487-1490, 2007
 
Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης των ανωτέρω κειμένων: Αναστασία Θανοπούλου

Ο ρόλος των HLA αντιγόνων στην προδιάθεση ανάπτυξης διαβήτη τύπου 1 (T1DM) είναι πολύ γνωστός. Παρόλα αυτά, δεν γνωρίζουμε κατά πόσον ο βαθμός της καταστροφής των β-κυττάρων εξαρτάται από τον διαφορετικό κίνδυνο-προδιάθεση που σχετίζεται με τα διάφορα HLA αντιγόνα. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αναλύσει την επίδραση των γονιδίων DRB1* and DQB1* επί του ρυθμού της καταστροφής των παγκρεατικών β-κυττάρων, σε μία προοπτικά μελετημένη σειρά 120 διαδοχικά εμφανιζόμενων νεοδιαγνωσμένων ασθενών με T1DM στους πρώτους 12 μήνες μετά τη διάγνωση. Οι ασθενείς τυποποιήθηκαν για τους επίτοπους HLA-DRB1* και DQB1*. Προσδιορίστηκαν το C-πεπτίδιο, οι ανάγκες σε ινσουλίνη και η HbA1c κατά τη διάγνωση και κάθε 3 μήνες επί 12 μήνες. Αναλύθηκε η διακύμανση των επιπέδων του C-πεπτιδίου ως τεκμήριο της απώλειας β-κυττάρων κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης. Αποτελέσματα: Τα επίπεδα νηστείας του C-πεπτιδίου στους ασθενείς με T1DM με μικρό, βάσει των HLA, γενετικό κίνδυνο για εμφάνιση της νόσου (δηλαδή στους ασθενείς που παρότι είχαν, βάσει των HLA, μικρό κίνδυνο εμφάνισης T1DM, εμφάνισαν τη νόσο) ήταν σημαντικά υψηλότερα συγκριτικά με αυτά των ασθενών με μέτριο ή υψηλό, βάσει των HLA, γενετικό κίνδυνο. Αυτό παρατηρείτο από την διάγνωση μέχρι και την ολοκλήρωση της παρακολούθησης των 12 μηνών (P = 0,007 και P = 0,0002, αντίστοιχα). Παρόλα αυτά, οι μεταβολές των επιπέδων του C-πεπτιδίου κατά τη διάρκεια της περιόδου των 12 μηνών δεν διέφεραν σημαντικά μεταξύ των ασθενών με T1DM με διαφορετικό βάσει των HLA, γενετικό κίνδυνο. Ο χαμηλού κινδύνου HLA γονότυπος στον T1DM σχετιζόταν με μικρότερη καταστροφή των παγκρεατικών β-κυττάρων μέχρι 12 μήνες μετά τη διάγνωση. Τα αποτελέσματα αυτά μπορεί να είναι χρήσιμα όταν σχεδιάζονται μελέτες για θεραπείες που σκοπό έχουν την πρόληψη της έκπτωσης των β-κυττάρων σε νεοδιαγνωσμένο T1DM.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Λαμβάνοντας υπόψη τους ασθενείς με φυσιολογικό βάρος (BMI 20 to<25 kg/m2) ως ομάδα αναφοράς, ο κίνδυνος εμφάνισης του πρωτογενούς καταληκτικού σημείου ήταν μικρότερος στους υπέρβαρους ασθενείς (adjusted hazard ratio [HR] 0,77, 95% confidence interval [CI], 0,70-0,86, P<0,001), στους ασθενείς με παχυσαρκία τάξεως Ι (adjusted HR 0,68, 95% CI, 0,59-0,78, P<0,001), και παχυσαρκία τάξεως II – III (adjusted HR 0,76, 95% CI, 0,65-0,88, P <0,001). Οι ασθενείς με παχυσαρκία τάξεως Ι είχαν τη μικρότερη συχνότητα εμφάνισης του πρωτογενούς καταληκτικού σημείου και θανάτου, παρότι πέτυχαν μικρότερη μείωση στην αρτηριακή τους πίεση συγκριτικά με τους ασθενείς με φυσιολογικό βάρος στους 12 μήνες (-17,5+/-21,9 mm Hg/-9,8+/-12,4 mm Hg έναντι -20,7+/-23,1 mm Hg /-10,6+/-12,5 mm Hg, P<0,001). Με βάση τα παραπάνω οι συγγραφείς καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι σε ένα πληθυσμό με υπέρταση και στεφανιαία νόσο, οι υπέρβαροι και οι παχύσαρκοι ασθενείς είχαν μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης του πρωτογενούς καταληκτικού σημείου σε σύγκριση με ασθενείς φυσιολογικού βάρους, γεγονός που οφειλόταν κυρίως σε μείωση της γενικής θνησιμότητας. Σχολιάζουν ότι τα αποτελέσματά τους παρέχουν επιπλέον ενδείξεις για την προστατευτική επίδραση της παχυσαρκίας σε ασθενείς με γνωστή καρδιαγγειακή νόσο και βρίσκονται σε συμφωνία με τα δεδομένα από ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και όσους υποβάλλονται σε διαδερμική παρέμβαση επαναγγείωσης στα στεφανιαία.