Η διατήρηση της λειτουργίας των β-κυττάρων σε θετικά για ύπαρξη αυτοαντισωμάτων νεαρά άτομα με διαβήτη.

Preservation ofβ-Cell Function in Autoantibody-Positive Youth With Diabetes.

Greenbaum C, Anderson A, Dolan L, Mayer-Davis E, Dabelea D, Imperatore G, Marcovina S, Pihoker C, for The Search Study Group.

Diabetes Care 2009; 32:1839–1844.

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης: Αναστασία Θανοπούλου

Σκοπός της μελέτης ήταν να καθορίσει την έκταση της διατήρησης της λειτουργικότητας των β-κυττάρων σε νεαρά άτομα με διαβήτη και GAD65 ή/και IA2 αυτοαντισώματα.
Ερευνητικός σχεδιασμός και μέθοδοι: Χρησιμοποιήθηκε το C-πεπτίδιο νηστείας 2.789 θετικών για GAD65- ή/και IA2 αυτοαντίσωμα νεαρών ατόμων, ηλικίας 1–23 ετών από την μελέτη Diabetes in Youth. Η διατήρηση της λειτουργικότητας των β-κυττάρων ορίστηκε με βάση τα προερχόμενα από τη μελέτη Diabetes Control and Complications Trial (DCCT) όρια για το C-πεπτίδιο νηστείας (0,23 ng/ml) και από το 5ο εκατοστημόριο για το C-πεπτίδιο νηστείας που παρατηρήθηκε σε Αμερικανούς εφήβους στη μελέτη National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES), που ήταν 1,0 ng/ml. Συγκρίθηκαν τα κλινικά χαρακτηριστικά μεταξύ των ατόμων που διατηρούσαν και αυτών που δεν διατηρούσαν τη λειτουργικότητα των β-κυττάρων.

Αποτελέσματα: Μέσα στο πρώτο έτος από τη διάγνωση,  82,9% των ατόμων είχαν C-πεπτίδιο νηστείας 0,23 ng/ml και 31,2% είχαν τιμές 1,0 ng/ml. Μεταξύ εκείνων με 5 έτη διάρκειας διαβήτη, το 10,7% είχε διατήρηση της λειτουργικότητας των β-κυττάρων βάσει του ορίου της DCCT και 1,0% βρισκόταν άνω του 5ου εκατοστημορίου του πληθυσμού της NHANES.

Συμπεράσματα: Μέσα στο πρώτο έτος από τη διάγνωση, 4 από τα 5 νεαρά άτομα με θετικό για αυτοαντισώματα διαβήτη έχουν κλινικά σημαντική διατήρηση της λειτουργικότητας των β-κυττάρων και περί το 1/3 των ατόμων αυτών έχουν επίπεδα C-πεπτίδιο νηστείας άνω του 5ου εκατοστημορίου του πληθυσμού των υγειών Αμερικανών εφήβων. Ακόμα και 5 έτη μετά από τη διάγνωση, 1 στους 10 έχει C-πεπτίδιο νηστείας άνω ενός κλινικά σημαντικού ορίου. Αυτά τα συμπεράσματα έχουν τις επιπτώσεις στην κλινική ταξινόμηση των νεαρών ατόμων με διαβήτη καθώς και για το σχεδιασμό κλινικών μελετών που θα έχουν σκοπό τη διατήρηση της λειτουργικότητας των β-κυττάρων μετά την έναρξη του διαβήτη.

Δεκαετής παρακολούθηση της επίπτωσης του διαβήτη και της απώλειας βάρους στη μελέτη Diabetes Prevention Program Outcomes Study.

Diabetes Prevention Program Research Group. 10-year follow-up of diabetes incidence and weight loss in the Diabetes Prevention Program Outcomes Study.

Lancet 2009; DOI:10.1016/S0140-6736(09)61457-4

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης: Αναστασία Θανοπούλου

Κατά τη διάρκεια των 2,8 ετών της τυχαιοποιημένης μελέτης Diabetes Prevention Program (DPP), η επίπτωση του διαβήτη στους υψηλού κινδύνου ενηλίκους μειώθηκε κατά 58% με την εντατικοποιημένη παρέμβαση στον τρόπο ζωής και κατά 31% με τη μετφορμίνη, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Στην παρούσα μελέτη, οι ερευνητές ήθελαν να ερευνήσουν το κατά πόσον τα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν κατά τη διάρκεια της ενεργού παρέμβασης διατηρούνται μακροπρόθεσμα. Όλοι οι ενεργώς συμμετάσχαντες στη μελέτη DPP μπορούσαν να συνεχίσουν την παρακολούθηση.  Από τους 3150 οι 2766 (88%) εντάχθηκαν για μια διάμεση πρόσθετη παρακολούθηση 5,7 ετών.  Οι 910 εξ αυτών προέρχονταν από την προηγούμενη ομάδα της υγιεινοδιαιτητικής παρέμβασης, 924 από την προηγούμενη ομάδα της μετφορμίνης και 932 προέρχονταν από την προηγούμενη ομάδα του εικονικού φαρμάκου. Βάσει των ευνοϊκών επιδράσεων που προήλθαν από την εντατικοποιημένη παρέμβαση στον τρόπο ζωής που παρατηρήθηκαν στη μελέτη DPP, προσφέρθηκε και στις τρεις ομάδες επιπλέον υγιεινοδιαιτητική καθοδήγηση. Η θεραπεία με μετφορμίνη συνεχίστηκε στην αρχική ομάδα της μετφορμίνης (850 mg δύο φορές την ημέρα) και στην αρχική ομάδα της υγιεινοδιαιτητικής παρέμβασης προσφέρθηκε πρόσθετη υποστήριξη για τη διατήρηση του νέου τρόπου ζωής. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν η ανάπτυξη του διαβήτη σύμφωνα με τα κριτήρια της American Diabetes Association. Κατά τη διάρκεια των 10,0 ετών της παρακολούθησης μετά την τυχαιοποίηση για τη μελέτη DPP, η αρχική ομάδα της υγιεινοδιαιτητικής παρέμβασης έχασε και μετά ανέκτησε μέρος του απωλεσθέντος σωματικού βάρους. Η μέτρια απώλεια βάρους που επιτεύχθηκε αρχικά με τη μετφορμίνη διατηρήθηκε. Η επίπτωση του διαβήτη κατά τη διάρκεια της DPP ήταν 4,8 περιπτώσεις ανά 100 ανθρωποέτη (95% CI 4,1–5,7) στην ομάδα εντατικοποιημένης παρέμβασης στον τρόπο ζωής, 7,8 (6,8–8,8) στην ομάδα της μετφορμίνης και 11,0 (9,8–12,3) στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου. Η επίπτωση του διαβήτη στη μελέτη αυτή της παρακολούθησης ήταν παραπλήσια μεταξύ των αρχικών ομάδων: 5,9 ανά 100 ανθρωποέτη (5,1–6,8) για την αρχική ομάδα της υγιεινοδιαιτητικής παρέμβασης, 4,9 (4,2–5,7) για την αρχική ομάδα της μετφορμίνης και 5,6 (4,8–6,5) για την αρχική ομάδα του εικονικού φαρμάκου.  Η επίπτωση του διαβήτη στο σύνολο των 10 ετών από την τυχαιοποίηση στη μελέτη DPP μειώθηκε κατά 34% (24–42) στην ομάδα του τρόπου ζωής και 18% (7–28) στην ομάδα της μετφορμίνη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο.

Συμπεράσματα: Κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης μετά το τέλος της μελέτης DPP, η επίπτωση του διαβήτη στις αρχικές ομάδες του εικονικού φαρμάκου και της μετφορμίνης μειώθηκε ώστε να εξισωθεί μ’ αυτή της αρχικής ομάδας της εντατικοποιημένης παρέμβασης στον τρόπο ζωής, αλλά η αθροιστική επίπτωση του διαβήτη στην ομάδα της εντατικοποιημένης παρέμβασης στον τρόπο ζωής παρέμεινε μικρότερη. Η πρόληψη ή η καθυστέρηση της εμφάνισης του διαβήτη με την παρέμβαση στον τρόπο ζωής ή με μετφορμίνη μπορεί να συνεχιστεί για τουλάχιστον 10 έτη.

Σχόλιο μεταφραστή:
Είναι εξαιρετικά σημαντικό και ελπιδοφόρο να γνωρίζεις ότι η μακροχρόνια πρόληψη μιας νόσου εξαρτάται από τις προσπάθειες γιατρών και «ασθενών», άρα είναι στο χέρι μας!

17.04.10, Ημερίδα – Ομάδα Εργασίας «Διαβήτης & Καρδιά», Ξενοδοχείο Crown Plaza, Αθήνα

Επιστημονικό Πρόγραμμα

 9.30-10.00   Εγγραφές  
 10.00-10.10 Καλωσόρισμα από τον Πρόεδρο της ΕΔΕ και το συντονιστή της Ομάδας Εργασίας  
 10.30-11.30 Στρογγυλό Τραπέζι: Καρδιακή Ανεπάρκεια  και Διαβήτης
  1. Παθοφυσιολογία
2. Διαβητική Μυοκαρδιοπάθεια: Υπάρχει σαν ανεξάρτητη οντότητα;
3. Αντιμετώπιση
11.30-12.00 Διάλεξη: Πρόσφατες Εξελίξεις στην επαναγγείωση των στεφανιαίων αγγείων σε ασθενείς με διαβήτη.
12.00-12.30 Διάλεξη:  Screening για στεφανιαία νόσο σε άτομα με διαβήτη.
Πότε και ποιοι.
 12.30-1.00 Διάλλειμα: καφές
 1.00-2.30 Κλινικό Φροντιστήριο: Μεταβολική ρύθμιση του ατόμου με διαβήτη κατά και μετά το ΟΕΜ.
 2.30-3.30 Διάλλειμα: ελαφρύ γεύμα    ¨¨
 3.30-4.30 Στρογγυλό Τραπέζι: ΑΕΕ και περιφερική αρτηριοπάθεια
1. ΑΕΕ Θεραπευτική προσέγγιση. Υπάρχουν διαφορές στα άτομα με διαβήτη;
2. Διαγνωστική προσέγγιση της περιφερικής αρτηριοπάθειας.
 4.30-5.00 Διάλεξη: Υπογλυκαιμία και καρδιακή ισχαιμία
5.00-5.30
Διάλλειμα: καφές
5.30-6.30
Debate: Σ.Διαβήτης : ισοδύναμο στεφανιαίας νόσου.
Ναι-Όχι
6.30-7.00
Διάλεξη: αντιαιμοπεταλιακή αγωγή στα άτομα με στεφανιαία νόσο και διαβήτη.

 

Renal effects of aliskiren compared with and in combination with irbesartan in patients with type 2 diabetes, hypertension, and albuminuria.

Persson F, Rossing P, Reinhard H, Juhl T, Stehouwer CD, Schalkwijk C, Danser AH, Boomsma F, Frandsen E, Parving HH.

Diabetes Care 2009; 32: 1873-1879.

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης: Αναστασία Θανοπούλου

Σκοπός της μελέτης ήταν η διερεύνηση του κατά πόσον η αντι-πρωτεϊνοουρική δράση του αναστολέα της ρενίνης, aliskiren, είναι συγκρίσιμη μ’ αυτή της irbesartan καθώς και η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας του συνδυασμού των δύο φαρμάκων. Πρόκειται περί διπλά τυφλής, τυχαιοποιημένης, διασταυρούμενης μελέτης. Εικοσιέξι ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, αρτηριακή υπέρταση και λευκωματινουρία (>100 mg/ημέρα) τυχαιοποιήθηκαν σε 4 περιόδους δίμηνης θεραπείας με τυχαία σειρά λήψης εικονικού φαρμάκου, 300 mg aliskiren μία φορά την ημέρα, 300 mg irbesartan μία φορά την ημέρα ή του συνδυασμού. Οι ασθενείς λάμβαναν φουροσεμίδη σε σταθερή δόση καθ’ όλη τη διάρκεια της μελέτης. Το πρωτογενές καταληκτικό σημείο ήταν οι μεταβολές στη λευκωματινουρία. Στα δευτερογενή καταληκτικά σημεία περιλαμβάνονταν μεταβολή στην 24-h αρτηριακή πίεση και στη σπειραματική διήθηση (glomerular filtration rate, GFR).

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Ο γεωμετρικός μέσος της λευκωματινουρίας όταν τα άτομα λάμβαναν εικονικό φάρμακο ήταν 258 mg/ημέρα (εύρος 84-2.361), η μέση 24-h αρτηριακή πίεση +/- SD ήταν 140/73 +/- 15/8 mmHg και η GFR ήταν 89 +/- 27 ml/min ανά 1.73 m2. Η θεραπεία με aliskiren μείωσε τη λευκωματινουρία κατά 48% (95% CI 27-62) σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (P < 0.001), ποσοστό όχι στατιστικά σημαντικά διάφορο από το 58% (42-79) μείωση που επετεύχθη με την irbesartan (P < 0.001 έναντι του εικονικού φαρμάκου). Η θεραπεία συνδυασμού μείωσε τη λευκωματινουρία κατά 71% (59-79), περισσότερο απ΄ ότι οποιαδήποτε μονοθεραπεία (P < 0,001 και P = 0,028).  Η 24-h αρτηριακή πίεση μειώθηκε κατά 3/4 mmHg με το aliskiren (NS/P = 0,009), 12/5 mmHg με την irbesartan (P < 0,001/P = 0,002) και 10/6 mmHg με το συνδυασμό (P = 0,001/P < 0,001). Η GFR μειώθηκε  σημαντικά κατά 4,6 (95% CI 0,3-8,8) ml/min per 1,73 m2 με το aliskiren, κατά 8,0 (3,6-12,3) ml/min per 1.73 m2 με την irbesartan και κατά 11,7 (7,4-15,9) ml/min per 1.73 m2 με το συνδυασμό. Συμπερασματικά, ο συνδυασμός του aliskiren με την irbesartan έχει μεγαλύτερη αντι-πρωτεϊνοουρική δράση σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, αρτηριακή υπέρταση και λευκωματινουρία απ΄ ότι η μονοθεραπεία.

Vitamin B12 may be more effective than nortriptyline in improving painful diabetic neuropathy

A. Talaei, M. Siavash, H. Majidi, A. Chehrei

International Journal of Food Sciences and Nutrition 2009; 60(S5): 71-76

Yπεύθυνη επιλογής και προώθησης: Αναστασία Θανοπούλου

Στη εισαγωγή οι συγγραφείς αναφέρουν ότι παρά την πληθώρα των θεραπευτικών δυνατοτήτων, η επώδυνη διαβητική νευροπάθεια αποτελεί ακόμα συχνή και δύσκολα αντιμετωπιζόμενη επιπλοκή του διαβήτη. Οργάνωσαν μία τυχαιοποιημένη, απλά τυφλή μελέτη, με σκοπό να συγκρίνουν την αποτελεσματικότητα της παρεντερικώς χορηγουμένης βιταμίνης B12 μ΄ αυτήν της νορτριπτυλίνης ως προς την βελτίωση του πόνου, των παραισθησιών, της καυσαλγίας, των νυγμωδών αλγών και των λοιπών συμπτωμάτων της επώδυνης διαβητικής νευροπάθειας. Συγκρίθηκαν επίσης και οι μεταβολές στις παραμέτρους αγωγής των νεύρων μετά τη θεραπεία μεταξύ των δύο θεραπειών. Μελετήθηκαν 2 ομάδες ατόμων, συνολικά 100 άτομα. Πενήντα έλαβαν νορτριπτυλίνη και 50 βιταμίνη B12. Μετά τη θεραπεία, η ένταση του πόνου μειώθηκε κατά 3,66 μονάδες σε οπτική κλίμακα στην ομάδα της βιταμίνης B12 και κατά 0,84 μονάδες σε οπτική κλίμακα στην ομάδα της νορτριπτυλίνης (P<0.001). Ομοίως, οι παραισθησίες μειώθηκαν κατά 2,98 μονάδες έναντι 1,06 μονάδες (P<0.001) και οι αιμωδίες κατά 3,48 μονάδες έναντι 1,02 μονάδες (P<0.001) στις ομάδες αντιστοίχως. Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στην αντίληψη των δονήσεων, της θέσης, των νυγμών από βελόνα, ούτε μεταβολές στις παραμέτρους αγωγής των νεύρων μεταξύ των δύο ομάδων. Οι συγγραφείς καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η βιταμίνη B12 είναι πιο αποτελεσματική στη θεραπεία της επώδυνης διαβητικής νευροπάθειας απ’ ότι η νορτριπτυλίνη.

Σημείωση του μεταφραστή:
Στη χώρα μας κυκλοφορεί και χρησιμοποιείται η αμιτρυπτιλίνη, με ικανοποιητικά μέχρι τώρα αποτελέσματα. Ασφαλώς είναι ευχάριστο να υπάρχουν ενδείξεις ότι ένα ασφαλές κατά τεκμήριο σκεύασμα είναι πιο αποτελεσματικό στην αντιμετώπιση μιας δύσκολης κατάστασης από ένα φάρμακο. Μένει αυτό να αποδειχθεί σε μεγαλύτερες και καλύτερα σχεδιασμένες μελέτες.

18-22 OCTOBER 2009, 2Oth WORLD DIABETES CONGRESS – IDF 2009, MONTREAL



The 20th World Diabetes Congress will be held from Sunday 18 to Thursday 22 October 2009 at:

Palais des Congrès de Montréal (Montréal Convention Centre)
1001, place Jean-Paul Riopelle
Montréal, Québec H2Z 1H2
Canada
http://www.congresmtl.com
Telephone: +1-514-8718122

To contact the 20th World Diabetes Congress organizers, visit www.worlddiabetescongress.org or email wdc@idf.org.

Download the program.